شهریور.

روزی برایم نوشته بودی:«در سخت ترین روزها همچنان زندگی در تو جریان داره و نمی‌میره.»

بله. یک بیست‌و‌یک شهریوری هم بود که من تصمیم خودم را گرفتم که دیگر نباشم. نمی‌خواهم در لفّافه بپیچم. تصمیم گرفتم که بمیرم. طاقت ماندن نداشتم. تابِ مواجهه نداشتم. بیش از آن که بتوان نوشت خسته بودم. تو بهتر می‌دانی. من بارها به آن روز و روزهای قبلش برگشته‌ام. من زخم کهنه‌ام را نشانت داده‌ام. می‌گفتم؛ می‌خواستم بمیرم. شک نداشتم که این نیستی از تمام هستِ من بهتر بود.

بیست و یک شهریور سال دو است؛

دو ترم است که به بهانه‌های جورواجور دانشگاه نرفته‌ام. نه کاری انجام می‌دهم و نه کارهای ناتمامم را به سرانجام می‌رسانم. قرص‌های روانپزشک را یکی در میان مصرف می‌کنم. ساعت‌ها خیره به سقف می‌مانم و در انتظار رسیدن مرگم.

سر صبح پیام داد و بیخود و بی‌جهت تحقیرم کرد. فحش‌های ناجوری داد و من آن وقت‌ها فکر می‌کردم همیشه باید آن دختر خوب و سازگار ماند و دم نزد. درستش همین است. دم نزدم. فکر می‌کردم صبرِ من، او را که ویرانه‌ بود آباد می‌کند. نکرد. زنگ زد و فحش‌های بدتری داد. گوشی را قطع کردم و چند ورق از قرص‌ها را برداشتم. بی‌آنکه به چیز بیشتری فکر کنم.

صفحه‌های خالی قرص را توی سطل انداختم، لباس تنم کردم و کلاس خوش‌نویسی رفتم. چون چرا که نه؟ به هر حال روز آخر زندگی‌ست و خوب است یاد بگیرم که زیبا بنویسم.

اواسط کلاس دیگر متوجه اوضاع نیستم. به کل فراموش کرده‌ام که یک ساعت قبل چه کرده‌ام و اول شک می‌کنم که چرا یک حال غریبی‌ام و چرا دیگر تنم را احساس نمی‌کنم. زنگ می‌زنم به س. که پول توی حسابم نیست. فلان قدر بزن به حسابم بروم دکتر. فردا پس می‌دهم. کدام فردا؟

می‌رسم جلوی بهبود. فکر می‌کنم بروم که چه؟

بگویم نجاتم بده. چون‌ نمی‌خواهم بمیرم؟ اما من می‌خواهم بمیرم. بله من تصمیمم را گرفته بودم.

راه می‌افتم سمت خانه. هر لحظه حالم بدتر از قبل. رو به زوالم. به ح. زنگ می‌زنم که می‌توانی بیایی پیشم؟ نمی‌توانست. نگفتم که لازمش دارم. به هیچ کس نگفتم.

جلوی کلینیک ایستاده‌ام و پای رفتن ندارم. اگر نمیرم چه؟ با صدایی که از ته چاه درمی‌آید یک وقت دکتر عمومی می‌گیرم. سرزنشم می‌کند که دلت برای آن مرد بینوا که به فکر ازدواج با توست نسوخت دختر احمق؟ تو باید صبور باشی. مردها امروز فحش می‌دهند و فردا یادشان می‌رود. آخر سر نسخه را پرت می‌کند سمتم. گریه‌ام می‌گیرد. چقدر تنها شده‌ام.

روی تخت دراز کشیده‌ام و منتظرم سرم تمام بشود. چشم‌هایم را بسته‌ام. هنوز منگم اما می‌توانم صداهای اطرافم را بشنوم.

پرستار را صدا می‌زنم: دیدم خاک آن پتوس جلوی نیمکت‌ها خشک شده خانم. می‌شه بهش آب بدین؟

بیست و یک شهریور سال پنج است؛ زنده‌ام. پنجمین ترمی‌ست که ادبیات می‌خوانم. امروز انتخاب واحد داشتم. اسم هر درس را که می‌خواندم، عشق می‌کردم. به نوشتن مقاله فکر می‌کنم و بعد چیزهایی که از تو یاد گرفته‌ام را لیست می‌کنم. فردا نوبه‌ی کلاس رقص است و پاپوش‌های رقصم را جفت کرده‌ام. صبح بیدار شدم و تمرین کردم. تو می‌دانی که رقص چه شوری در سر و چه حیاتی در تنم جاری می‌کند.

من زنده‌ام هنوز و غزل فکر می‌کنم.