
صبح که از خواب بیدار میشد، سلام و صبح به خیر نگفته و دست و رو نَشسته، تنش را ور میکشید و ناشتا میگفت: «آی آدمیزاد! تو چه ناامیدکنندهای!» همین.
این را بلند میگفت و بعد دستی به صورتش میکشید و میرفت سراغ کارهایش.
یک روزی نشستیم به چای و صحبت که یکی پرسید:«فلانی! این مشقی که سر صبحی میگی و خواب نکردهمون رو زهرمارمون میکنی، چی چی هست؟!»
خندید. هیچوقت جواب درست و حسابی نمیداد. سیگارش را روشن میکرد و میگفت: «هن بالا! دای نه خبر؟» طفره میرفت و ما هم پیاش را نمیگرفتیم.
من خیلی دیر از آدمها ناامید میشوم. کوبهی در بستهای که پشت آن، کسی منتظرم نبود را بارها کوفتهام. چون ناامیدی از کوبیدن آن در، یعنی عبور. یعنی دفن کردن امید و آیندهای که توی ذهنت ساخته بودی و بدرقهی آن نسخه از تو که در آن رابطه میزیست. گاهی آدمها را نه آنطور که هستند، که آنطور که میتوانند باشند دوست داریم. همین است که خیلی زود میپرسیم:«بر او چه گذشته؟» و خیلی دیر میپرسیم:«این رابطه با من چه میکند؟»
بله! آدمها ناامیدمان میکنند؛ همانطور که ما ناامیدشان میکنیم. آنهایی که دوستشان داریم، آنهایی که کنارشان کار میکنیم، آنهایی که از آنها انتظار داریم ما را بفهمند یا نجاتمان دهند. خیلی وقتها بخشی از این ناامیدی سهم خودمان است؛ سهمِ تصویری که ساخته بودیم، سهمِ امیدی که به جای واقعیت، به امکان بسته بودیم.
چند صباح دیگری که کنار هم چشم باز کردیم، سلام و صبح به خیر نگفته و دست و رو نشسته، تنمان را ور میکشیدیم و با خنده میگفتیم:«آی آدمیزاد! تو چه ناامیدکنندهای!»
بعد چشمهایمان را میمالیدیم و میرفتیم سراغ کارهایمان.