سپیدار

قدم زنان
در رویایی بی مهتاب ، بی مهتاب
از میان درختانِ کاج
نارون ها
و بیدهای مجنون
و چنارهای بلند
راهی خسته را دنبال کردم
تا به آنجا
که هم صحبتِ تک درخت سپیداری شدم
سپید بود و سپید
همچون خیالِ دوستی نزدیک
بی وقفه برگ ها را با چشمم لمس کردم
با دستم شاخه ها را چشیدم
و با افکارم ریشه ها را بوییدم
بدون تکرار،هم کلام شدیم
از جامِ روشنِ برکه نوشیدیم
و از خنکای نسیمِ شب سیر شدیم
تا به آنجا
که از مرگ سخن گفتیم
باهم و بدونِ هم
مرگ را برگی یافتیم از درخت رانده شده
از شاخه جدا مانده
شبیه تر از همه چیز به لبخندِ نوزادی هنگام خواب
بوسه ی مادری هنگام خداحافظی
و عشقی بی سرانجام
تا ابد روشن
تا ابد لاجوردی
و دمِ صبح
سپیدارِ دوست دارِ من
بی هیچ برگ
بی هیچ برگ
مرگ را برایم سرود