حِس

در ابتدای راه،ایستاده ام غریب

و مه غلیظ چو ابر ،در امتداد جاده

سنگ های سرد و سنگین در راه

و من ،تمام آنچه نباید با خود بُرد ، بر دوشم

چیست این غمِ عظیم؟

این هراسِ شگفت,

این تا بی نهایت، تاریکی

به راستی،چیست این زندگی؟

جز شتابِ بی تابِ زمان

نداشتن و نرسیدن،جز عطش

و شگفتا که چه بی پناه و بی چاره ایم

بی هیچ راهِ عبور یا بازگشت

در جدال بین خیر و شری بی فایده

هراسان از همه چیز، ایستاده ایم