این دومین پستی هست که دربارهی مهربانی و مهربان بودن مینویسم.
آنقدر موضوع مهمی هست٬که دلم میخواهدتا ابد فقط در این باره بنویسم...
آدمها هرچه به شما نزدیکتر شوند بیشتر به شما آسیب میزنند. مثل اینکه نباید به آدمها اجازهی ورود داد و باید از همان پشت در جوابشان را داد. با حرفها و انتقادهای بیرحمانهشان. مگر کسی هست که بیعیب باشد؟
چرا نمیگذارند انسان خودش باشد؟ چرا کاری میکنند که احساس عدم امنیت کنیم؟ چرا تلاش نمیکنند اگر از آدم عیبی فهمیدند شبیه مچ گرفتن برای آدم عمل نکنند؟ چرا اصلا مهربان نیسند؟ چرا دست آدم را برای رشد کردن نمیگیرند و بیشتر دنبال کوبیدن و تحت سلطه گرفتن و امثالهم هستند؟ پس کو عمل به جملهی شهید حسن باقری که گفت:« ما اومدیم همدیگه رو بسازیم تا در نهایت جامعه ساخته بشه...» پس کو این اخلاق اسلامی و محمدی؟و هزاران حرف دیگر...
واقعا حال به هم زن است. واقعا زننده است. واقعا زشت است.
آیا من اجازه دارم ارتباطم با این افراد را کم و کمتر کنم؟