من، کلمه‌ای که برای هیچ‌کس اهمیتی نداشت.
زمان برد تا مطمئن بشم.
تا بفهمم حرفای بقیه که می‌گفتن:
«سخت نگیر بابا...» دروغه، و باید سخت گرفت.
یا اون جمله‌ای که مدام به گوشم می‌خورد:
«خیالاتی شدی! حتماً یکی هست که بخوادت.»
چندین و چند «یکی» اومدند و رفتند؛ که هیچ‌کدوم هم
دوستم نداشتن.
از میونِ همشون، یکی برای من برگزیده بود. اما اون هم با
ذوق شروع و با هیچ و پوچ تموم شد.
هنوزم نمیدونم چطور شد که به هم خورد...
شاید مشکل از من بود. شاید زیادی دوستش داشتم.
داشتنِ معشوقه رو به فراموشی سپردم.
با وجود منزوی بودنم، سعی کردم کمی با اجتماع ارتباط
بگیرم؛
تا شاید دوستی پیدا کنم.
با کلی دنگ و فنگ، چند تا به ظاهر دوست پیدا کردم.
براشون از جون مایه میذاشتم، اما روز بعد باز هم طلبکار
بودن.
نمی‌فهمیدم‌شون.
بی‌خیالِ رفیق‌یابی و رفیق‌بازی شدم.
گفتن:
«فقط کافیه دل پدر و مادرتو به دست بیاری، همه‌چی حل
می‌شه.»
معشوق رو، ول کردم.
رفیق رو، ول کردم.
به جاش چسبیدم به اهلِ خونه.
خودمو زدم به این‌ور و اون‌ور تا با حرفی، کاری، چیزی،
دلشون رو نشکنم. هرچی از دستم اومد براشون انجام
دادم.
هرچی.
ولی بی‌فایدست هرکاری هم که انجام بدی؛
چون مهم تهشه.
اینکه ببینی آخرش چی می‌شه...
که برای من از اولش هم خوب نبود، چه برسه به تهِ ماجرا.
بعدِ همه‌ی کارهایی که براشون کردم، اونا بودن کسایی که
بیشترینِ گریه‌هام به خاطر خودشون بود.
فکر کردن چون از خودم زدم که اونا نشکنن، من
نمی‌شکنم.
ولی شکستم.
بد شکستم.
یهو دیدم همه‌جام پرِ خرده‌شیشه‌ست.
زخمی شدم، ولی باز هم زخم نزدم که مبادا دلشون بگیره
و غصه شو بخورن!
معشوق رو، ول کردم.
رفیق رو، ول کردم.
خانواده رو، ول کردم.
با خودم گفتم:
«زندگی که تموم نشده، تو بدونِ اونا هم می‌تونی.»
اما تا خواستم سرِ پا شم، دیدم اصلاً «تویی» نمونده که
بخواد ادامه بده...
سرمو برگردوندم سمت راست و گفتم:
*خب... تموم شد.*
بعد دراز کشیدم و زل زدم به سقف.
صدای آرومی از کنارِ پنجره بلند شد.
«واقعاً اوضاع چقدر سخت بوده برات... نمیدونم چی
بگم... چطور تا الان دیوونه نشدی؟»
نگاهمو از سقف گرفتم و بهش دوختم.
لبخند کجی زدم.
*تو الان.. واقعاً.. باور کردی حرفامو؟*
و بعد قهقهه‌ای سر دادم.
ماریا با حرص از کنار پنجره بلند شد و با مشت به بازوم زد.
«احمق!
معلومه که باور کردم. فکر کردی نمیدونم داری داستانِ
خودمو به خودم تعریف میکنی؟»
از لحنش نیشخندی زدم.
خواستم چیزی بگم که صدای زمخت زنیکه از پشت در بلند
شد. صداش به گوش میرسید.
«باز شروع کردید؟!»
ماریا سریع به سمت تخت رفت.
تو همون لحظه، درِ اتاق با لگد باز شد.
کلِیر وارد و چند ثانیه‌ای نگاهمون کرد.
بعد چشمش افتاد به کنار پنجره.
صورتش درهم رفت.
«باز داشتی باهاش حرف می‌زدی؟»
اخم کردم.
*میدونم بی اجازه اومده.. همین یه بار رو بیخیال
شو..لطفا.*
و با سر اشاره ریزی به زیر تخت کردم.
چیزی نگفت.
آروم جلو اومد و دستش رو روی شونه‌ام گذاشت.
ماریا همونطور زیر تخت پنهون شده بود.
یا حداقل... من فکر می‌کردم شده.
کلیر خم شد و زیر تخت رو نگاه کرد.
خالی بود.
لبخند عجیبی زد.
بعد رو به من کرد و با لحن جدی‌ای گفت:
«عزیزم... ماریایی در کار نبوده و نیست، حالا بلند شو
وقت معاینته.»
خندیدم.
بلند.
اونقدر بلند که درد رو برای یک لحظه تو گلوم حس کردم.
*نه... نه، شما همتون اشتباه می‌کنید، خودم دیدم که
اینجا بود، اون همینجاست.*
بازم چیزی نگفت، فقط خندید.
یک برگه از جیبش بیرون آورد و جلوی صورتم گرفت.
نگاهش کردم.
اسم بالای برگه رو که دیدم، خنده‌‌م قطع شد.
«پرونده‌ی بیمار: ماریا...»
سرم رو بالا آوردم و بی مقدمه گفتم:
*من کی‌ام؟*
پرستار به چشم‌هام خیره شد.
لبخندش که دیگه محو شده بود، گفت:
«این همون چیزیه که دکتر هنوز نتونسته بفهمه.»
برگه رو برگردوند.
پشتش عکس کوچیکی چسبونده شده بود.
عکسِ من.
کنارش با خودکار قرمز نوشته بودند:
«بیمار از هویت واقعی خودش اطلاعی ندارد.»
خشکم زد.
آروم سرم رو سمت پنجره چرخوندم.
ماریا از زیر تخت رفته و اونجا وایستاده بود.
لبخندی زد بهم.
کلیر دستم رو گرفت و از اتاق بیرون برد.
در که بسته شد، صدای ماریا رو زیر گوشم شنیدم.
«دیدی گفتم داستانِ خودمو داری برای خودم تعریف
میکنی؟»
پشت سرمو نگاه کردم ولی اثری ازش نبود.
صداش بعد از گفتنِ اون جمله خفه شد.
بعدِ چند ثانیه سکوت، بازم زمزمش اومد.
آروم گفت:«تو دیوونه نیستی، فقط یه مشکل کوچیک هست..
اینکه... »
مکث کوتاهی کرد.
«من هیچ‌وقت ماریا نبودم.»
