نوجوانی پر از تغییر است؛ تغییرات جسمی، ذهنی و اجتماعی. در این دوران طبیعی است که گاهی نوجوانان مضطرب یا نگران شوند. اما گاهی اضطراب از حالت طبیعی فراتر میرود و به مشکلی جدی تبدیل میشود. بسیاری از والدین فکر میکنند اگر فرزندشان چیزی نگوید یعنی مشکلی ندارد، در حالی که نوجوانها معمولاً اضطراب خود را مستقیم بیان نمیکنند. به همین دلیل شناخت نشانههای پنهان اضطراب اهمیت زیادی دارد.
در این مطلب پنج نشانه رایج و کمتر دیدهشده را معرفی میکنم:
اگر فرزندتان بهطور ناگهانی بیخواب میشود، کابوس میبیند یا برعکس، بیش از حد میخوابد، این میتواند علامت اضطراب باشد. همینطور تغییر در اشتها؛ پرخوری یا کماشتهایی بیدلیل، یکی از نشانههای فشار روانی است.
اضطراب باعث میشود ذهن نوجوان مدام مشغول نگرانی باشد. این وضعیت تمرکز را کم میکند و ممکن است باعث افت نمرات یا ناتوانی در انجام کارهای ساده شود. اگر معلمها هم از حواسپرتی یا عدم تمرکز فرزندتان میگویند، بهتر است موضوع را جدی بگیرید.
خیلی از والدین فکر میکنند نوجوانی که عصبانی میشود، فقط لجباز است. اما پرخاشگری مداوم میتواند نشانه اضطراب باشد. برعکس، بعضی نوجوانان در اثر اضطراب منزوی میشوند و از جمع دوستان یا فعالیتهای مورد علاقهشان فاصله میگیرند.
دلدرد، سردرد، حالت تهوع یا دردهای مبهمی که دلیل پزشکی واضحی ندارند، میتوانند ناشی از اضطراب باشند. وقتی نوجوان دائماً از ناراحتیهای جسمی بدون علت مشخص صحبت میکند، باید به بعد روانی موضوع هم توجه کرد.
گاهی اضطراب خود را در قالب رفتارهای وسواسی نشان میدهد؛ مثلاً شستن دستها بدون دلیل، چک کردن مداوم قفل در یا پرسیدن مکرر سؤالهای مشابه. این رفتارها میتوانند علامت هشدار باشند.