
امروز، سیام تیرماه بود.
بیدار شدنم مصادف شد با تمیز کردن انباری توسط مادرم. من در تمام این سالها، هر وقت اسم انباری میآمد، حالم بد میشد و اعصابم بههم میریخت.
من از خاک بدم میآید. بدنم خیلی زود خشک میشود و حالم بد میشود. مدام باید دستهایم را بشویم تا دوباره احساس آرامش کنم.
چند بار رفتم و کمک کردم؛ کمک کوچکی بود، اما در تمام مدت، در دلم غر میزدم:
«زن، دست بردار از این همه تمیزی!»
مامان من همیشه خیلی باسلیقه و منظم بوده. انباریاش همیشه مثل دستهگل بود. امروز هم داشت تمیزکاری میکرد و من، همین که اسم انباری و تمیز کردنش میآمد، یک سکتهی ریز میکردم.
حالا یک گوشه کز کردهام و اعصابم نمیکشد.
هنوز برای درس خواندن سر پا نشدهام. نمیدانم این طلسم قرار است کی شکسته شود.
تیرماه هم با بد و خوبهایش دارد تمام میشود و مرداد با هزار جور برنامه دارد از راه میرسد؛ از تولد همسرم گرفته تا چیدن جهیزیه و کارهای عروسی.
و من، وسط تمام اینها، عذاب وجدان درس نخواندن را هم با خودم حمل میکنم.
هزار جور برنامه در سرم میآید؛ برنامههایی که هیچکدام را همین حالا نمیتوانم انجام بدهم. فقط در سرم رژه میروند و انگار یکییکی میآیند تا مرا از پا بیندازند.
و آخرش، خواب مهمانم میشود؛ شاید برای چند ساعت از تمام این فکرها فرار کنم.
اما شاید امروز لازم نباشد همهچیز را حل کنم.
شاید لازم نباشد مرداد را از همین حالا زندگی کنم، تولد همسرم را همین امروز برگزار کنم، جهیزیه را همین امشب بچینم و تمام عقبافتادگیهای درسم را یکجا جبران کنم.
شاید فقط باید از همین گوشهای که کز کردهام، بلند شوم.
نه برای اینکه همهچیز را درست کنم؛ فقط برای اینکه یک قدم کوچک بردارم.
شاید طلسم همینطور شکسته شود؛ نه با یک اتفاق بزرگ، بلکه با یک قدم کوچک، در یک روز معمولی، در سیام تیرماه.