ویرگول
ورودثبت نام
نوشین نویس
نوشین نویسمن یک کارشناس صنایع هستم که هیچوقت در صنعت فعالیت طولانی مدت نداشته ام و بیشتر در پی یادگیری و هیجان و کارهای هنری و خلاقانه بوده ام و اینجا میخواهم مسیر یکی از رویاهایم را آغاز کنم
نوشین نویس
نوشین نویس
خواندن ۵ دقیقه·۱ ماه پیش

ذهن آشفته

درآخرین روزهای ماه مهر تصمیم گرفتم  چیزی بنویسم  ولی موضوعی در ذهنم نیست یعنی هست ولی انقدر زیاد و پر شاخ و برگ هست که نمی توانم یک مورد را انتخاب کنم . راستش  تمام این چهار  هفته ی مهر را حوصله نداشتم تمام مدت از نشستن پای لب تاب فرار می کردم.مدام از اینکه به تعهد خودم وفادار نماندم حرص می خوردم و خودم را سرزنش می کردم ولی نتیجه ای نداشت تا به امروز!  امروز سعی کردم بنویسم حتی در حال آشپزی کردن !اصلا چه اشکالی دارد همه ی کار ها را  کامل انجام نداده باشی و بنویسی؟هیچ قانونی وجود ندارد که در ان ما را ملزم کند که قبل از نوشتن غذا حاضر و خانه تمیز تمیز باشد! باید یکم از این کمال گرایی افراطیم دست بکشم .

 آقای ایلان ماسک می گوید:روزی سه ساعت خونه ات را تمیز کن ان وقت خواهی فهمید که چرا 99 درصد از مردم هرگز ثروتمند نمی شوند!؟این درحالی هست که من روزانه خیلی بیشتر از سه ساعت را صرف رسیدگی به امور خانه می کنم و در عین حال کارهای زیادی برای روزهای آتی باقی می ماند .متوجه هستم که منظور ایشان از این سخن ،نظم و اولویت بندی و برنامه ریزی و عملگرایی هستش و ان را در قالب معمولی ترین کار یعنی نظافت خانه بیان کرده ولی باور بفرمایید من خود را در این کار ماهر می دانم ولی به ثروتی دست نیافتم! شاید هم من ثروتمند هستم  ولی نه از لحاظ مالی ! همین که با تلاش روزانه خود سعی می کنم روح خانه را تازه نگه دارم به اجسام و وسایل داخل خانه عشق می ورزم و خیلی خوب از انها نگهداری می کنم همین که گلها و گلدان هایشان را زیر نظر دارم و با هرکدام مطابق سلیقه اش رفتار  می کنم همین که هر شب بوی غذای تازه در خانه می پیچد و در انتظار آمدن همسرم از سرکار ،کتابی ورق می زنم یا سریالی می بینم همین که از کوچکترین لحظات کلیشه  ای و ارام زندگیم لذت می برم، اینها ثروت غیر قابل شمارش من هستند .

به خاطر دارم آن روزهایی را که حاضر بودم برای داشتن کلیشه و روزمرگی  هر انچه را دارم بدهم .ان روزها دانشجو بودم و مادرم مریض بود ، یک روز درگیر گرفتن خون و پلاکت تازه بودیم یک روز درگیر آزمایشگاه و شیمی درمانی ،یک روز مادرم سرحال بود و روز بعد پر از حالت تهوع و ریزش مو،یک روز گریه می کردم و فردای ان روز مجبور بودم قوی تر باشم،یک روز آویزان دامان مادرم بودم و روز دیگر دستش را می گرفتم تا بتواند چند قدمی راه بیاید. ان روزها آرزویم این بود که همه چیز به بدی همان موقع باقی  بماند چیزی تغییر نکند و بدتر نشود ان روزها آرزویم این بود که فقط یک بار دیگر مثل روزهای عادی از دانشگاه بیایم و مادرم توانمند باشد ،خرید کرده باشد ،بوی دست پختش فضای خانه را پر کرده باشد و سرحال و خندان باشد و با آوردن دو فنجان چای تازه دم پای حرف های من از دانشگاه و دوستانم بنشیند!هیچ وقت دیگر اینها اتفاق نیفتاد اوضاع همیشه بدتر و بدتر می شد و زندگی کردن ان کلیشه برای همیشه حسرت دست نیافتنی من شد.من از گذشته یاد گرفتم که اتفاقا روزمرگی خوب است خوب که نه عالیست همین که همه چیز شبیه روز قبل باشد و بدتر نشده باشد، فوق العادست همین که هرروز با فکر اینکه امروز چه غذایی بپزم  درگیر هستم یک نعمت بی انتهاست .من زندگی معمولی ام را دوست دارم و لحظه  لحظه هایش را قدر میدانم.

 از همان ابتدا روی یخچال خانیمان  یک تقویم برنامه ریزی آهنربایی گذاشتم که می توان برنامه روزانه ی یک ماه را روی ان نوشت همیشه اوایل هرماه تقویممان را آپدیت می کنم و کارهایی که تا ان لحظه مشخص شده را در روز معین ان می نویسم اغلب با پشتکار و برنامه ریزی دو نفریمان تیک انجام اکثر کارهایمان را در ماه می زنیم هر کاری از قبیل مهمانی ،خریدهای مهم، وقت دکتر،سفر و رویدادهای مهم را ثبت و از قبل برنامه ریزی می کنیم! بعد از خانه داری انجام این کارها که گاه بیرونی گاه داخلی هستند حس خیلی خوبی به من القا می کند اینکه میدانم روی چگونگی زندگیمان کنترل داریم و برای بهتر شدن ان تلاش می کنیم.شاید منظور ایلان ماسک مسایل اینچنینی هم باشد یعنی امیدوارم چنین منظوری هم داشته باشد چونکه در حال حاضر اینها تمام کارهایی هستند که من انجام می دهم!

دو روز پیش ، صبح زود زلزله ای دیگر در منطقه ی ما اتفاق افتاد .زلزله همیشه یکی از بزرگترین ترس های من بوده بدیهی هست همه ی بلاهای طبیعی و بزرگ ترسناک و غیر قابل اجتناب هستند  ولی این ترس از زمانی که خاطرات یک بازمانده از زلزله ی بم را از پادکست رختکن بازنده ها شنیده ام صد برابر شده است راستش ان دختر بازمانده انقدر ان واقعه را کامل تشریح می کرد که مثل یک  فیلم از جلوی چشمانم رد می شد و هنوز در گوشه ای از ذهنم خیلی تازه باقی مانده است. احمقانست ولی همیشه فکر می کنم که اگر حالا همچین اتفاق بزرگی بیافتد چکار خواهم کرد؟اصلا زنده خواهم ماند؟ آیا درست زندگی کرده ام و برای مرگ آماده هستم؟اگر من هم  یک بازمانده تنها باشم چه می شود؟مغزم درد گرفت!کم کم بوی غذا بلند شده است .یک نوتیفیکیشن روی موبایلم امده :نرخ هر گرم طلا این ساعت 26124000  میلیون تومان است !سعی دارم فکرم را از ان منحرف کنم سریع ان را پاک می کنم!این ساعت ها هوا رفته رفته  خنک میشود و پاییز رخ نشان می دهد ،پارسال این موقع بود من و همسرم واکسن آنفولانزا زدیم و 6 ماه پاییز  و زمستان را در امان بودیم ولی شنیده ام امسال نایاب شده یعنی اصلا وارد نشده و تعداد اندکی هم که با شرایط بد و ناصحیح  وارد ایران شده هم با قیمت های گزاف به فروش رسیده است!خدا به داد برسد ان هم با این سویه های جدید کرونا که با  بازگشایی مدارس بصورت حضوری افزایش چند برابری پیدا کرده است .ان دسته از مردم که بیماری خاصی دارند یا سالمند هستند و مقاومت بدنی پایینی دارند یا کودکان  باید چطوری امسال را در امان بمانند؟

این فکر هم از سرم می گذرد به خودم که می آیم می بینم چند وقتی هست که قوز کردم و و لبخندی ناشی از حس خوب اوایل نوشته ام روی صورتم محو شده است !

مهر ماه 1405

ایلان ماسکشیمی درمانیمهر ماهکمال گرایی
۱
۰
نوشین نویس
نوشین نویس
من یک کارشناس صنایع هستم که هیچوقت در صنعت فعالیت طولانی مدت نداشته ام و بیشتر در پی یادگیری و هیجان و کارهای هنری و خلاقانه بوده ام و اینجا میخواهم مسیر یکی از رویاهایم را آغاز کنم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید