
دیروز داشتیم سفارشهای گل و گیاه را توی خاور میچیدیم تا تشریف ببرند اصفهان. راننده دیر آمده بود و عجله هم داشت. صدایش از وسط کوچه میآمد؛ عصبانی بود، گوشی دستش بود و پشتِ سرِ هم داد میزد: «چی شده حالا؟ تو این اوضاع دو روز دیرتر، نمیمیری که! غلط زیادی…»
یک ساعتی بارگیری طول کشید و هوا دیگر تاریک شده بود. رفتم سمت در؛ نشسته بود کنار گونیهای خاکبرگ و سیگار میکشید. گفتم: «آقا جان، تموم شد.»
حتی سرش را بالا نیاورد. زیر لب گفت: «تموم شه عمر و زندگی با هم ایشالا، راحت بشیم.» معلوم بود حسابی کفری است. رفتم کنارش و گفتم: «داداش، یه خواهشی ازت دارم.»
تسبیح دور دستش میچرخید. سرش را آورد بالا؛ زیر چشمانش گود افتاده بود، انگار چند وقتی خواب درستوحسابی نداشت. تیپش داشمشتی بود ولوطیوار. سیبیلهایش را میجوید و با بیحوصلگی گفت: «چی شده؟»
گفتم: «میشه امشب اینجا بمونی؟ خستگی در کنی، فردا صبح راه بیفتی؟»
سریع بلند شد و گفت: «نه بابا! هزار و یک بدبختی دارم، باس زود برم.»
گفتم: «من زنگ میزنم به مشتری، میگم چند ساعتی دیرتر تحویل میدیم. امشب من هم اینجا تنهام، فردا سحر کمپوست میرسه باید تحویل بگیرم. یکشب اینجا مهمونِ ما باش.»
آهی کشید، سرش را تکان داد: «نه داداش، باید زود برم.»
گفتم: «باشه، پس شام بمون. یه دوش بگیر سرحال بشی بعد برو.» راضی شد. بردمش توی سوئیت و حوله دادم بهش. گوشی را برداشت، پیامی داد وخلاص.
من هم کتری را روشن کردم و زغالهای منقل را هم آماده کردم تا چندتا بادمجان کباب کنم. امیرحسین هم چندتا تخم غاز آورد. دو ساعتی طول کشید. وقتی از خواب بیدار شد، آمد توی تراس کنار تخت نشست و سیگاری روشن کرد. به گمانم هنوز دلش از جایی گرفته بود. گفتم تا شام حاضر بشه، پاشوبریم یه دوری تو گلخونه بزن، حال و هوات عوض میشه.
دمپاییها را پاش کرد و رفت سمت سالن. کلید چراغ را زدم و ضبط را روشن کردم:
«بهار از گل سایهبان دارد… دریغا کز پی خزان دارد…»
چند دقیقه تنهاش گذاشتم و با دو تا لیوان دمنوش آویشن و چای کوهی برگشتم. دیدم نشسته لای درختچههای شمشاد.
با خودش میگفت : «چه رنگی! طلایی… طلایی که شدی همه چی حله. اگر قراره سفت و سخت باشی، باش، ولی طلایی باش؛ دلِ همه رو میبری.»
آهی کشید و گفت: «یک هفتهاس زن و بچهام رو ندیدم، همش تو راهم؛ از این شهر به اون شهر، دریغ از یه دلخوشی. خودمو پایبندِ یک تکه آهنپاره کردم؛دل بستم بهش، صبح کنارمه، شب کنارمه. منم شدم یک تیکه آهن، رنگِ خودش، سرد، عینِ خودش. به این سیبیلِ پتوپهن نگاه نکن، به دنیایِ زمخت وهمیشه روغنی نگاه نکن؛ منم دل دارم. دلم میخواد دو روز برم کنار بچههام، نوکریشونو بکنم.»
گوشی را برایش آوردم، گفتم: «یه تماس تصویری بگیر، ببین بچههات از کدوم گل خوششون میاد براشون ببر.»
دوباره سیبیلهایش را جوید، ولی چشمانش نم داشت. گوشی را گرفت؛ همسرش بود و بغلش یک پسر کوچولو، کپیِ باباش.
«زری جان، اومدم اینجا، گلا رو که دیدم یاد تو افتادم. نمیدونم دلم براتون یه ذره شده… چه گلی دوست داری برات بیارم؟ خوب ببین… آره، صبح راهمیافتم.»
نیم ساعت بعد آمد. دو تا گلدونِ برگِ بیدیِ بنفش با ساقههای آویز و گلهای صورتی دستش بود. چشمانش میخندید. میرزاقاسمی آماده بود، نشستیم به خوردن و گپ زدن.
سحر که میخواست راه بیفته، بغلم کرد و گفت: «دمت گرم دادا، حال دادی!»
برگبیدیها را آویزان کرد به دستگیره بالای دربِ کمکراننده. گفتم: «مشتی، خدا رو خوش نمیاومد مسافرای ما رو با عصبانیت ببری، مخصوصاً که ایندفعه بارت عین خودت گُله!»
درختچه شمشاد طلایی را هم آوردم دادم بهش. گفتم: «اینم هدیه ما به تو، با دلِ خوش بری.»
رفت روی رکاب، پرید بالا. گفت: «یا علی داشگلم.»
اگر توی جاده یک کامیون سفید دیدید که برگهای بنفش و ارغوانی از کنار شیشهاش آویزان است و کنارش یک شاخ شمشاد نشسته، اون«حسنآقاس». بارش هم گُله؛ داره میره کلی گل و گلدون رو با حالِ خوش برسونه به صاحبشون. دستِ خدا بههمراهشون.
.