ویرگول
ورودثبت نام
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتریبیشتر از هرچیزی می‌نویسم چون می‌خوام بنویسم
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتری
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

گمشده در خاطرات

شبهای زمستانی شهر همیشه برای آرمان سنگینتر بود. باد سرد از لای پنجره نیمهباز میوزید و نور مهآلود چراغهای خیابان، سایههای بلندی روی دیوار اتاق میانداخت. آرمان روی صندلی قدیمیاش نشسته بود، با یک دفترچه کهنه در دست، پر از یادداشتهای نیمهکاره. ساعتها میگذشت و او فقط به صفحه خالی خیره میماند، انگار کلماتش هم مثل خودش گم شده بودند.

گذشته مثل یک زنجیر نامرئی او را به عقب میکشید. سالها پیش، وقتی آرمان یک نویسنده جوان بود، با شور و هیجان داستانهایی مینوشت که همه را مجذوب میکرد. اما بعد از آن شکست بزرگ — کتابی که قرار بود زندگیاش را تغییر دهد، اما با نقدهای تند و فروش پایین، همه چیز را نابود کرد — همه چیز عوض شد. ناشرش عقب کشید، دوستان نویسندهاش که همیشه وعده حمایت میدادند، یکی یکی ناپدید شدند. "ما همیشه پشتتیم"، میگفتند، اما وقتی طوفان آمد، فقط سکوت ماند. آرمان حالا در یک شغل روتین اداری گیر افتاده بود، و هر شب با حس آن شکست دست و پنجه نرم میکرد. زخم آن روزها نه تنها جسمش را، بلکه روحش را هم زخمی کرده بود، و او نمیتوانست فراموش کند چقدر ساده باور کرده بود که موفقیت پایدار است.

امشب، آرمان دفترچه را باز کرد و سعی کرد بنویسد. کلمات میآمدند و میرفتند، مثل سایههایی در ذهنش. حس میکرد در یکی از اشتباهات گذشتهاش گم شده، جایی که هر مسیری به همان نقطه تاریک برمیگشت. "چرا نمیتوانم رها شوم؟" این سؤال مثل یک تکرار بیپایان بود. تنهاییاش را بیشتر حس میکرد، به خصوص وقتی به یاد میآورد چطور دوستان قدیمیاش، بعد از آن شکست، حتی یک پیام ساده هم ندادند. انگار او بخشی از گذشتهشان شده بود که میخواستند فراموش کنند.

ناگهان، تلفن زنگ خورد. شمارهای ناآشنا بود، اما آرمان جواب داد. صدای یک ویرایشگر جوان از یک انتشاراتی کوچک بود: "من یکی از داستانهای قدیمیتان را خواندم. هنوز هم قدرتمند است. اگر ایده جدیدی دارید، دوست دارم صحبت کنیم." مکالمه کوتاه بود، اما چیزی در آرمان تکانی خورد. نه یک پیروزی بزرگ، بلکه یک روزنه کوچک — شاید هنوز فرصتی برای نوشتن وجود داشته باشد.

دفترچه را بست و به بیرون نگاه کرد. باد آرامتر شده بود، و ستارهای از پشت ابرها پیدایش شد. آرمان لبخندی زد. شاید فردا شروع کند. نه برای فراموش کردن گذشته، بلکه برای زندگی با آن.

شکستگذشتهنویسندگی
۲
۰
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتری
بیشتر از هرچیزی می‌نویسم چون می‌خوام بنویسم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید