
نمیدونم بقیه چطور توش جا شدن، ولی من هرچی بیشتر جلو میرم، کمتر میفهمم. آدمها رو میبینم که تو حاشیهٔ امن خودشون موندن و اصرار دارن همین بهترین جاست. آرومآروم، بیصدا، توی یه افسردگی پیوسته فرو میرن و انگار نه انگار. سعی کردم از راه هنر یه رنگی به زندگیشون بدم، ولی انگار خودشون میخوان همونجا بمونن. میخوان همونجا گورشون بشه. خونه و شرکتی که هر روز مثل دیروزه و هیچوقت هیچی عوض نمیشه.
از اونایی که به یه جایگاه میرسن — کوچیک یا بزرگ — و چنگ میزنن بهش و میگن این بهترین جاست، هم در عجبم. میترسن از دستش بدن، میترسن چیزی رو از کف بدن، ولی هیچوقت از خودشون نمیپرسن اینی که دارن، ارزشِ این ترس رو داره یا نه. من هیچوقت این بشر رو نفهمیدم. تو دنیایی که ممکنه فرداش بمیری، چطور این چیزا از هر چیزی مهمتر میشن؟
میگن ایران با ما این کار رو کرد. شاید راست بگن. پس شاید من تو ایران زندگی نمیکنم، یا اصلاً آدمیزاد نیستم. ایران تأثیر داره، قبول، ولی فکر میکنم این خودِ ماییم که تعیین میکنیم چی برامون مهم باشه. رسانه مثل گلوله بر سر ما فرود میاد، ولی این دلیل نمیشه هرچی گفت رو قبول کنیم.
ما مثل مهرههای شطرنجیم، به دست خودمون بازی میکنیم. یه زمانی فکر میکردم سیاستمدارها و بزرگانان که ما رو هدایت میکنن، ولی الان فکر میکنم ما روی یه صفحهٔ شطرنج ایستادیم و خودمون همدیگه رو میچرخونیم و به خودمون میبالیم که از اون یکی زرنگتریم. غافل از اینکه تو این صفحه، بحث سر زرنگی و پول و قدرت نیست. بحث یه جای دیگهست، بیرون از زمین و چهارچوب شطرنج. ما یه تیکه از این جهان رو چهاردیواری کشیدیم و اسمش رو گذاشتیم «بازی زندگی»، درحالیکه خودِ زندگی به حال ما میخنده و در عجبه که چرا بشر اینطوریه.