ویرگول
ورودثبت نام
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتریبیشتر از هرچیزی می‌نویسم چون می‌خوام بنویسم
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتری
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

تولد یک الستور

او همیشه فکر می‌کرد مشکلش این است که زیادی احساس دارد.

از کودکی یاد گرفته بود که احساسات، نقطه‌ضعف‌اند. هر بار که اعتماد کرد، چیزی از دست داد. هر بار که خودش را نشان داد، کسی چیزی برای ضربه زدن پیدا کرد. کم‌کم فهمید آدم‌ها همیشه به صداقت جواب مثبت نمی‌دهند؛ گاهی صداقت فقط نقشه‌ای برای شناختن محل زخم‌هاست.

پس شروع کرد به تغییر دادن خودش.

اولین چیزی که از بین رفت، انتظار بود.

دیگر منتظر نبود کسی بفهمد چه درونش می‌گذرد. دیگر توضیح نمی‌داد چرا سکوت کرده، چرا فاصله گرفته، چرا بعضی چیزها برایش مهم است. فهمید آدم‌ها معمولاً چیزی را که نمی‌بینند، جدی نمی‌گیرند.

بعد نوبت خشم رسید.

خشمش را نابود نکرد؛ آن را تربیت کرد. یاد گرفت داد نزند، منفجر نشود، واکنش نشان ندهد. خشم تبدیل شد به سوختی آرام که پشت لبخند پنهان می‌شد.

بعد یاد گرفت نگاه کند.

به جای اینکه درگیر بازی آدم‌ها شود، شروع کرد به دیدن بازی‌ها. فهمید هر کسی چیزی می‌خواهد؛ یکی توجه، یکی قدرت، یکی تأیید، یکی احساس مهم بودن. دیگر از رفتار آدم‌ها ناراحت نمی‌شد؛ آن‌ها را تحلیل می‌کرد.

در جایی از مسیر، اتفاقی افتاد.

نه یک خیانت بزرگ، نه یک شکست عظیم.

فقط یک روز فهمید که دیگر برای توضیح دادن خودش خسته است.

فهمید کسی که واقعاً بخواهد بفهمد، بدون هزار توضیح هم می‌فهمد. و کسی که نخواهد بفهمد، با هزار صفحه توضیح هم نمی‌فهمد.

همان‌جا چیزی درونش خاموش شد.

نه احساس.

بلکه نیاز به دیده شدن.


سال‌ها گذشت.

او تبدیل شد به کسی که وارد یک اتاق می‌شود و قبل از اینکه حرف بزند، حضورش حس می‌شود. نه به خاطر اینکه بلندترین صدا را دارد؛ به خاطر اینکه دیگر برای گرفتن جایگاهش التماس نمی‌کند.

آدم‌ها اول فکر می‌کنند سرد است.

بعد فکر می‌کنند مغرور است.

بعد فکر می‌کنند بی‌احساس است.

اما حقیقت این است که او بیشتر از قبل احساس می‌کند؛ فقط دیگر اجازه نمی‌دهد هر کسی به آن دسترسی داشته باشد.

او یاد گرفته بود مهربانی بدون مرز، دعوت‌نامه‌ای برای سوءاستفاده است.

پس مهربانی‌اش را محدود کرد.

نه چون بد شده بود.

چون فهمیده بود ارزشمندترین چیزها را نباید وسط خیابان گذاشت.


روزی که مهاجرت کرد، هیچ‌کس آنجا گذشته‌اش را نمی‌دانست.

هیچ‌کس نمی‌دانست چند بار شکست خورده، چند بار سکوت کرده، چند بار خودش را از نو ساخته.

برای آن‌ها فقط یک غریبه بود.

یک آدم آرام با لبخندی کنترل‌شده، کلامی دقیق و نگاهی که انگار بیشتر از چیزی که می‌گوید می‌داند.

آن‌ها فکر کردند با یک آدم بی‌احساس روبه‌رو شده‌اند.

اما اشتباه می‌کردند.

آن‌ها با کسی روبه‌رو شده بودند که یک زمانی احساساتش آن‌قدر زیاد بود که مجبور شد یاد بگیرد چگونه آن‌ها را کنترل کند.

نامش را هرچه می‌خواهند بگذارند.

اما او می‌دانست:

هیولاها همیشه بدون احساس به دنیا نمی‌آیند.

گاهی انسان‌هایی هستند که زیادی احساس کردند، اما دیگر اجازه ندادند کسی آن را ببیند.

احساسترسقدرتدیده شدن
۰
۰
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتری
بیشتر از هرچیزی می‌نویسم چون می‌خوام بنویسم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید