بغل

صبح بود، شاید نه صبح، نزدیکای ظهر. ایستگاه اتوبوس شلوغ بود، صدای بوق ماشینها و قدمهای عجلهای آدما پر کرده بود هوا رو. من زیر سایبون فلزی وایستاده بودم، دستام تو جیب کتم، نگاهم به یه تکه آسفالت ترکخورده که بارون شب قبل توش جمع شده بود. اتوبوسا میاومدن، دراشون باز میشد، آدما سوار میشدن، اما من فقط وایستاده بودم. یه زن با بچهش از کنارم رد شد، بچه داشت میخندید، مادرش دستشو کشید که عجله کنه. یه مرد با تلفن بلند حرف میزد، انگار دنیا مال اون بود. من فقط نگاه میکردم، انگار از پشت یه شیشه. نمیدونستم چرا سوار نشدم. شاید چون هیچ مقصدی برام فرقی نداشت.

یه لحظه چشمم افتاد به یه مرد جوون، چند قدم اونطرفتر، زیر یه درخت لخت که شاخههاش انگار از خستگی خم شده بودن. کت کهنهای تنش بود، یقهش بالا، و دستاش تو جیبش قفل. یه کتاب زیر بغلش داشت، اما انگار فقط یه بهونه بود که چیزی دستش باشه. نگاهش به زمین بود، ثابت، مثل کسی که دنبال چیزی میگرده که گم کرده. یه لحظه سرشو بلند کرد، چشاش از رو من رد شد، اما انگار اصلاً منو ندید. قدمهاش آروم بود، رفت، گم شد تو شلوغی.

روزای بعد، انگار یه سایه بود که هی میدیدمش. تو خیابون، بین آدمای پرسرعت که با تلفن حرف میزدن یا میخندیدن، اون آروم راه میرفت، شونههاش خمیده، انگار چیزی نامرئی روش سنگینی میکرد. یه روز تو یه کتابفروشی قدیمی، وقتی داشتم قفسهها رو بیهدف نگاه میکردم، اونم اونجا بود. کتابی رو برداشت، چند صفحه ورق زد، اما وقتی فروشنده اومد چیزی بگه، فقط اخم کرد و کتاب رو گذاشت سر جاش. نگاهش خالی بود، نه از عصبانیت، بلکه از یه خستگی که انگار از عمق وجودش میاومد.

یه بار دیگه تو کافهای که همیشه میرفتم، وقتی قهوهم رو هم میزدم و به لکههای روی میز زل زده بودم، اون رو دیدم. گوشه کافه نشسته بود، فنجونش دستنخورده، و به پنجره نگاه میکرد. پیشخدمت سعی کرد باهاش گپ بزنه، اما اون فقط سرشو تکون داد و فنجونشو محکمتر گرفت. زیر لب چیزی زمزمه کرد، کلماتش گم شد تو صدای همهمه، اما انگار درباره چیزایی بود که محو میشن، درباره سایههایی که همیشه دنبالتن. آدما دورش میخندیدن، قهوه سفارش میدادن، اما اون انگار تو یه جزیره بود، جدا از همه.

یه غروب سرد، باز تو ایستگاه بودم. بارون شدیدتر شده بود، و سایبون دیگه نمیتونست جلوی خیس شدنمو بگیره. چند تا قطره رو صورتم حس کردم، سرد و سنگین. اتوبوسا میاومدن و میرفتن، اما من هنوز وایستاده بودم، انگار پاهام به زمین چسبیده بود. اونم اونجا بود، زیر همون درخت، خیس، بدون حرکت. چند روز بود که انگار هر جا میرفتم، اونم بود. نمیدونستم چرا، شاید تصادف بود، شاید نه.

یه لحظه سرشو بلند کرد، چشاش به من قفل شد. نگاهش تیز بود، پر از چیزی که انگار داشت میسوخت. قدمهاش سریع شد، مستقیم اومد سمتم. صداش بلند شد، نه به من، به همهچیز: "چرا همهجا هستی؟ چرا نمیذاری راحت باشم؟" دستش مشت شد، و یهو، بدون هشدار، مشتی به صورتم زد. درد تو فکم پخش شد، سرم چرخید. یه مشت دیگه، این بار به شونهم. آدما دورمون پراکنده شدن، چند نفر نگاه کردن، اما هیچکس چیزی نگفت.

نمیدونم چرا، اما نترسیدم. دعوا نکردم، فرار هم نکردم. تو چشماش نگاه کردم—یه چیزی اونجا بود، نه فقط خشم، بلکه یه درد عمیق، مثل یه زخم که سالها باز مونده. انگار خودم رو توش دیدم. بدون فکر، قدم برداشتم جلو، دستامو باز کردم و بغلش کردم. نه محکم، نه زورکی، فقط به اندازهای که حس کنه یکی اونجاست. ضربان قلبش رو حس کردم، تند، مثل یه موتور که داره از هم میپاشه. دستش هنوز مشت بود، اما کمکم باز شد، انگار چیزی توش شکسته بود. شونههاش لرزید، و صدای گریهش بلند شد، آروم، مثل بارونی که دیگه نمیتونه نگه داره.

برای اولین بار صداشو شنیدم، یه زمزمه شکسته: "تو ازم بدت نمیآد؟"

گفتم: "چرا ازت بدم بیاد؟ کاملاً میفهمم که پر از دردی و فقط به همین بغل نیاز داشتی."