
مدتها بود به دیدن مرگ نرفته بودم.
آخرین بار که از هم جدا شدیم، او را در تاریکترین گوشه ذهنم نشاندم و به او گفتم: «کمی صبر کن، میخواهم یک بار دیگر زندگی را امتحان کنم.»
او چیزی نگفت؛ فقط نگاه کرد، انگار مطمئن بود دوباره برمیگردم.
روزها میان آدمها قدم زدم؛ آدمهایی که از آینده حرف میزدند، برای سال بعد برنامه میریختند، خانه میخریدند، عاشق میشدند و امید را مثل حقیقتی انکارناپذیر زندگی میکردند. هر بار که به چهرهشان نگاه میکردم، از خودم میپرسیدم: آنها نمیبینند یا من بیش از حد میبینم؟
چطور میشود به آینده فکر کرد وقتی هر لحظه ممکن است پشت درهای بسته، موشکی که قرار نبود اینجا فرود بیاید، همه چیز را در یک چشم به هم زدن تمام کند؟ در سرزمینی که فردا همیشه در گرو تصمیم دیگران است، امید بیشتر شبیه یک قمار بود تا یک انتخاب.
کمکم فهمیدم دیگر نمیتوانم به واژههایی مثل «آینده» تکیه کنم. آنها را آرام از ذهنم کنار گذاشتم. با خودم قرار گذاشتم فقط امروز را زندگی کنم؛ نه از روی شجاعت، بلکه چون ناامیدی در این سرزمین، واقعیتر از امید به نظر میرسید.
آن شب، خسته از تمام این فکرها، دوباره به همان گوشه تاریک ذهنم برگشتم.
مرگ هنوز همانجا نشسته بود؛ آرام، بیحوصله و صبور.
لبخند کوتاهی زد، انگار میدانست بالاخره برمیگردم.
کنارش ننشستم. فقط برای لحظهای نگاهش کردم و راه افتادم.
هنوز تصمیم گرفته بودم زندگی کنم...
اما خوب میدانستم، از میان تمام کسانی که روزی از کنارم رفتند، او تنها کسی است که هیچوقت خداحافظی نکرده و
هنوز در انتظار دیدن من است.