ویرگول
ورودثبت نام
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتریبیشتر از هرچیزی می‌نویسم چون می‌خوام بنویسم
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتری
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

امید تقلبی

شهروز تو کافهی همیشگیاش نشسته بود، گوشی توی دستش، انگشتش روی صفحه میلغزید. نور آبی صفحه چشمهاش رو میسوزوند، ولی نمیتونست بندازه کنار. یه پیام از نازنین اومده بود: «چطوره حال و روزت؟» شهروز لبخند تلخی زد. نازنین فرق داشت، یا حداقل اینجوری به نظر میاومد. چند هفته بود که چتشون گرم بود، حرفای عمیق، از معنای زندگی تا آرزوهای گمشده. انگار نازنین یه روزنه بود تو این دنیای پر از نقاب.

نوشت: «خوبم. تو چی؟ دلم میخواد باز حرف بزنیم، مثل اون شب که تا صبح گپ زدیم.» پیام رو فرستاد و منتظر شد. قلبش یه کم تندتر میزد. امید داشت. شاید این بار یه رابطه واقعی باشه.

یه دقیقه، دو دقیقه، پنج دقیقه. هیچی. بعد یه اعلان. نازنین یه ریاکشن قلب قرمز گذاشته بود. فقط یه قلب. نه کلمهای، نه جوابی. شهروز خیره شد به صفحه. قلب قرمز؟ این دیگه چه مسخرهبازیایه؟ انگار یکی بهش گفته بود: «خفه شو، حوصله ندارم.» از کی تا حالا یه ایموجی زرد و پلاستیکی جای کلمههای فاخر پارسی رو گرفته؟ زبانی که میتونه روح آدم رو لمس کنه، حالا زیر خروارها شکلک دفن شده بود.

شهروز گوشی رو انداخت روی میز. کافه شلوغ بود، ولی انگار همه تو یه خلأ بودن. یکی سلفی میگرفت، یکی با هدفون غرق بود. شهروز به خودش گفت: «اینا دوستای منن؟ اینا آدمن اصلاً؟» یادش اومد وقتی چند ماه پیش حالش خراب بود، وقتی شب تا صبح تو خودش گم شده بود، هیچکدوم از این بهاصطلاح «دوستا» حتی یه پیام ساده ندادن. فقط تو گروه یه عده شکلک گریه فرستاده بودن، انگار زندگی و مرگ هم شده یه بازی ریاکشن.

فکر کرد به نازنین. شاید اون فرق داره. یه روز که حالش بهتر بود، بهش پیام داد: «نازنین، بیا یه بار واقعی ببینمت. حرف بزنیم، بدون این صفحههای لعنتی.» نازنین جواب داد: «آره، باحاله! بذار هماهنگ کنم.» شهروز دوباره امیدوار شد. شاید این دفعه یه رابطه واقعی شروع بشه، نه از اون رابطههای بیروح که تو چت و قلبای قرمز خلاصه میشن.

چند روز گذشت. نازنین غیبش زد. شهروز چند بار پیام داد، ولی فقط یه ریاکشن «لایک» گرفت. انگار نازنین هم یکی از همون آدمای تقلبی بود که تو دنیای مجازی گم شدن. یه روز تو اینستا دید که نازنین استوری گذاشته: یه عکس از یه کافهی دیگه، با یکی دیگه، با کپشن: «زندگیه دیگه، باید حال کرد!» و زیرش یه عالمه قلب و خنده. شهروز حس کرد قلبش زیر یه سنگینی خرد شد. امیدش، همون امیدی که فکر میکرد میتونه نجاتش بده، مثل یه حباب ترکید.

اون شب شهروز تو اتاقش نشست، رو تختش، تو تاریکی. دنیا دورش میچرخید، پر از آدمای مغرور که فقط به فکر پول، دانشگاه، یا منفعت خودشون بودن. دوستایی که میگفتن «تو برام مهمی»، ولی وقت غم حتی یه پیام ساده ندادن. رابطهها شده بودن یه بازی سرد، یه صحنه تئاتر که همه توش نقش بازی میکردن: نقش دوست، عاشق، آدم خوب. ولی پشت نقابا چی بود؟ هیچی. فقط پوچی. یه پوچی عمیق که انگار کل دنیا رو بلعیده بود. شهروز به خودش گفت: «اگه همهچیز اینقدر بیمعناست، چرا هنوز اینجام؟ چرا هنوز دنبال یه تیکه حقیقت میگردم؟»

تو سرش یه جنگ بود. یه صدای بلند میگفت: «بس کن، این بازی ارزششو نداره.» یه صدای دیگه، ضعیفتر، زمزمه میکرد: «شاید فردا فرق کنه.» ولی هر دو صدا تو پوچی گم شدن. شهروز به سقف خیره شد، انگار سقف هم داشت بهش میخندید. ساعتها گذشت، شایدم روزها. زمان دیگه معنی نداشت.

صبح شد. شهروز بلند شد، مثل یه ماشین. رفت تو حموم، دوش گرفت. آب سرد روی سرش میریخت، ولی انگار هیچی حس نمیکرد. رفت آشپزخونه، یه لیوان چای ریخت. بخار چای بالا میرفت، ولی گرمایش به دلش نمیرسید. گوشی رو برداشت، یه نگاه به اعلانها انداخت: چند تا لایک، یه قلب قرمز، یه خنده. همه تقلبی. همه پوچ. کتش رو پوشید و رفت سر کار. انگار نه انگار که شب قبل تو یه جنگ بیصدا غرق شده بود. انگار نه انگار که دنیا فقط یه صحنه تئاتر بود، و اون فقط یه دلقک توش.

 

دنیای مجازیمعنای زندگیآب سرد
۵
۰
نیما خادمی کلانتری
نیما خادمی کلانتری
بیشتر از هرچیزی می‌نویسم چون می‌خوام بنویسم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید