
وقتی در ۳۹ سالگی تصمیم میگیری کولهبارِ گذشته، سرزنشها و عادتهای کهنه را زمین بگذاری، یک اتفاق عجیب میافتد: یک فضای خالی و سکوت در ذهنت ایجاد میشود.اگر این فضا را آگاهانه پر نکنی، ذهن دوباره به سمت نشخوارهای قدیمی برمیگردد. برای تثبیتِ مسیر ریست، این ۴ قدم ساده را جایگزین کردم:
۱. نامگذاری دوباره افکار: هر وقت حس مقایسه آمد، به جای قضاوت، فقط میگویم: «این فقط یک فکر است، نه حقیقتِ من.
۲. تمرین آینه (صبحگاهی): هر روز صبح چند ثانیه به چشمهای خودم نگاه میکنم و میگویم: «من در حال ساختن یک نسخه آرامتر از خودم هستم.
۳. روتین ۵ دقیقهای تخلیه ذهن: شبها قبل خواب، ۳ کار مثبتی که امروز برای آرامشم انجام دادم را یادداشت میکنم.
۴. پذیرش سرعت شخصی: یاد گرفتم در ۳۹ سالگی مسابقهای با بقیه ندارم؛ سرعت من مختص زندگیِ خودِ من است
تمرین امروز:
همین الان یک برگه بردار و بنویس: «دوست دارم فضای خالیِ ذهنم را با چه حس یا عادتی پر کنم؟»
✍️ شما چطور؟ بعد از رها کردن یک عادت یا فکر منفی، جای خالیاش را با چی پر میکنید؟ برام بنویسید.