
وقتی دو نفر ازدواج میکنند، فقط یک رابطه تازه بین آنها شکل نمیگیرد؛ شبکهای از روابط اجتماعی هم شروع به تغییر میکند.
هرکدام از ما پیش از ازدواج، خانواده، دوستان و آدمهای مهم زندگی خودمان را داریم. با ازدواج، بخشی از این دنیاها به هم نزدیک میشوند؛ خانوادهها بیشتر با هم در ارتباط قرار میگیرند، دوستان مشترک شکل میگیرند و بعضی از آدمهایی که پیشتر فقط در زندگی یکی از زوجین حضور داشتند، بهتدریج وارد دنیای هر دو نفر میشوند.
پژوهشی که بنجامین هاگرتی و همکارانش در سال ۲۰۲۳ منتشر کردند، همین تغییر را در ۲۳۱ زوج تازهازدواجکرده بررسی کرد. پژوهشگران شبکه اجتماعی زوجها را در سه مرحله، طی ۱۸ ماه نخست ازدواج، بررسی کردند.
نتایج نشان داد که در این مدت، شبکه اجتماعی زوجها تغییر میکند. آنها بهتدریج اعضای بیشتری از خانواده یکدیگر را در شبکه روابط خود داشتند و تعداد افراد متأهل و افراد دارای وضعیت مالی باثباتتر نیز در شبکهها افزایش پیدا کرد. در مورد شوهران، سهم دوستان خودشان و دوستان همسرشان کاهش یافت. در عین حال، بعضی بخشهای شبکه، مثل سهم خانواده خود فرد و افرادی که از او حمایت میکردند، تغییر قابلتوجهی نداشت.
پس ازدواج لزوماً به این معنا نیست که شبکه اجتماعی آدمها فقط بزرگتر یا فقط کوچکتر میشود. بخشهای مختلف این شبکه به شکلهای متفاوتی تغییر میکنند.
شاید این همان چیزی باشد که گاهی در زندگی واقعی هم میبینیم: وقتی دو نفر ازدواج میکنند، فقط یک «ما»ی دو نفره نمیسازند؛ کمکم بخشی از خانوادهها، دوستان و روابط اجتماعیشان هم وارد این «ما» میشوند.
البته این به معنای دخالت دیگران در زندگی زوج نیست. یک رابطه سالم همچنان به مرزهای شخصی و روابط مستقل هر دو نفر نیاز دارد.
اما برای فهم زندگی مشترک، شاید بد نباشد فقط به خود زوج نگاه نکنیم؛ گاهی آدمهایی که اطراف آنها هستند هم بخشی از داستان ازدواجاند.
چون ازدواج فقط پیوند دو نفر نیست؛ میتواند آغاز شکلگیری یک دنیای اجتماعی مشترک هم باشد.
منبع:
Haggerty et al. (2023), Journal of Family Psychology, 37(1), 20–30.