خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

رمان بن بست تقدیر (پارت ۲)

بن بست تقدیر
پارت ۲:

فریماه دختر خوب و با حجب و حیایی بود.

با اینکه چهار سال پیش حرف ازدواج نیما و فریماه رو بزرگترها زده بودن و تقریباً اکثریت فامیل از این ماجرا باخبر بودن، اما باز هم کم پیش می‌اومد که این دو جوون با هم، هم صحبت بشن.

نیما مدام تو ذهنش فریماه رو با ساناز مقایسه می‌کرد.

از نظر ظاهری ساناز خیلی خوشگل‌تر بود.

چشمای جذاب، موهای خرمایی، صورت گرد با لب‌های برجسته اما فریماه صورتی قلمی داشت.

از نظر شخصیت هم اگرچه فریماه تحصیل کرده بود و داشت دوره راه‌اندازی مزون رو می‌گذروند اما خیلی کم انرژی بود.

در عوض ساناز اینقدر اکتیو بود که انگار همیشه رو آتیش نشسته.

با خنده و عشوه حرف می‌زد و خیلی به نیما ابراز علاقه می‌کرد.

حتی تو این مدت کوتاه آشنایی چندین بار پشت تلفن یا چت به نیما گفته بود که دوسِت دارم.

صدای زنگ موبایل، رشته افکار نیما رو پاره کرد.

اسم ساناز و عکسی که روی تماسش گذاشته بود لبخندی رو لبای نیما نشوند. نیما موبایل رو گذاشت کنار گوشش و گفت: سلام خوبی؟
– بَه… سلام آقای کم پیدا؛ ستاره سهیل شدی. همین اول کاری بگو دوسم داری تا باور کنم که جنی نشدی. آخه تو شب میخوابی صبح پا میشی کلن ما رو یادت میره.
– تو ماشینم، نزدیکای تهرون.

– جون من؟ پس بگو چرا از صبح ضربان قلب من تند می‌زنه، نگو عشقم هی داره به من نزدیک و نزدیک‌تر می‌شه.

– رسیدی خونه، وسایلتو بزار یه قرار بزار بریم کافی شاپ.

– بزار از راه برسم حالا چند روز دیگه.

– ای بابا؛ پسرم پسرای قدیم، باید خودشون و پاره میکردن تا دختره یه قرار سی ثانیه‌ای سر کوچه باهاشون بذاره.

– تو فکرم چجوری جریانو به بابا بگم.

ساناز با لحن قلدری گفت: می‌خوای خودم بیام بگم؟
– دیوونه شدی.
– آره از وقتی نیما جون اومده تو زندگیم، دیوونه شدم… حالا برو به کار و زندگیت برس که از تو واسه ما شوهر در نمیاد.

– اذیت نکن، درستش می‌کنم. فعلا خداحافظ
– بوس، بای.

نیما آدرس خونه رو به راننده داد و نیم ساعت بعد جلوی در خونه بود.

زنگ اف اف رو فشار داد و صدای جیغ جیغ نیلوفر رو از پشت آیفون شنید که می‌گفت: مامان، مامان داداش نیما اومده.

نیما وارد حیاط تقریباً بزرگ خونشون شده. از سنگ فرشی که دو طرفش شمشاد کاشته شده بود، عبور کرد.

داد زد: کسی استقبال ما نمیاد؟

همین موقع مامانش از راه رسید و گفت چرا نمیاد، فدات بشم، قربون قد و بالای پسر مهندسم برم. تو نبودی خونه سوت و کور بود.

نیلوفر اخمی کرد و با غر گفت: مامان، پس من اینجا برگ چغندرم.

مامان گفت: هر گلی یه بویی داره و بعد نیما رو محکم بغل کرد.

نیما چشمکی به نیلوفر زد و گفت: البته تو کاکتوسی و بویی هم نداری.

ادامه دارد...

🌻🌻🌻
🌻🌻
🌻
🌻🌻
🌻🌻🌻

#رمان_روبیکا
#رمان_جذاب
#رمان_رایگان #بن_بست_تقدیر

📌استفاده از رمان در پلتفرم‌های دیگر بدون ذکر نام نویسنده و دریافت مجوز پیگرد قانونی دارد
❌کپی ممنوع❌