عنوان چالش مهرماه طاقچه این بود: کتابی که داستانش در مدرسه یا دانشگاه اتفاق میافتد :)
من برای چالش این ماه کتاب «رویای دویدن» رو انتخاب کردم.

قهرمان این داستان یه نوجوون ۱۶ سالهست که دقیقا بعد از اول شدن تو مسابقات دو، تصادف میکنه و یکی از پاهاش رو از دست میده...
داستان با این جمله شروع میشه: زندگیم به آخر خط رسیده...
و واقعا برای کسی که با تمام وجودش عاشق دویدنه از دست دادن یه پا غیر از این چی میتونه باشه؟ ?
جسیکا حالا نه تنها رویای دویدنش رو برای همیشه از دست رفته میبینه، بلکه انجام سادهترین کارها براش سخت شده و با این وضعیتی که داره باید دوباره به مدرسه هم برگرده و با همکلاسیها و همتیمیهای سابقش روبهرو بشه...
این بار اما این شرایط جدید باعث میشه از یه زاویهٔ دیگه به اتفاقا و آدمای دور و برش نگاه کنه و چیزایی رو ببینه که قبل از این به چشمش نمیاومدن...
ولی ماجرای اصلی وقتی شروع میشه که میفهمه هنوزم راهی برای دویدن هست، راهی که طی کردنش به کمک اطرافیانش و به قدرت ارادهٔ خودش وابستهست...
خب، اول از همه باید بگم برای منی که برای چند بار پیادهروی یه ساعته تو هفته باید کلی اراده خرج کنم ? عاشق دویدن بودن خیلی حس غریب و دور از درکی بود...
وقتی دیدم جسیکا چقدددر از اینکه دیگه نمیتونه بدوه ناراحته، با خودم گفتم واقعا چرا باید کسی از دویدن اینقدر خوشش بیاد آخه؟ ?
ولی همون ابتدای داستان نویسنده دویدن رو طوری توصیف کرد که جدا دلم خواست منم این حسو تجربه کنم! این توصیفات در باقی کتابم ادامه داشت و باعث شد من واقعا بتونم رنج جسیکا رو درک کنم.
سیری که قهرمان داستان تو این کتاب طی کرد هم زیبا بود. همچنین، تو این داستان کنشگری نوجوونها و تلاش برای رسیدن به خواستههاشون و کمک به دیگران به خوبی نشون داده شده بود.
فصلها بعضا خیلی کوتاه بودن و اولین باری بود که با این سبک فصلنویسی مواجه میشدم و ازش خوشم اومد :)
با وجود این خصوصیات مثبت، به نظرم یه سری از بخشهاش یه مقدار کلیشهای بودن،
مثلا فیونا که یه دوست خیلی عالی همه چیز تموم بود ?
یا گوین (پسری که جسیکا بهش علاقه داشت)، یه پسر فوقالعاده خوشتیپ بود که در عین حال بسیار خوب صحبت میکنه و خوب مینویسه و این حرفا :) تأکید هم میشد که جسیکا گوین رو به خاطر شخصیتش دوست داره نه قیافهش، ولی تا جایی که من تونستم متوجه شدم این تأکید صرفا در زبون بود! ?
البته اینکه جسیکا دختر خوشگلی نبود (و در واقع کتاب روی این نکته تأکید نداشت) خودش یه نکتهٔ بسیار مثبت محسوب میشه! ?
در نهایت، اینکه جسیکا تونست خودشو پیدا کنه خیلی وابسته به دوستان و خانوادهٔ خوبی بود که داشت. نمیدونم آیا کسی که این خوشبختی رو نداشته باشه که دور و برش رو یه خانوادهٔ حامی و دوستای صمیمی و فداکار پر کرده باشن بازم میتونه با همچین شرایطی به این خوبی کنار بیاد و حتی پیش بره و بهتر بشه؟
من نسخهٔ زبان اصلی کتابو خوندم. به ترجمهٔ کتابم یه نگاهی انداختم و راضی بودم :)
این کتاب تو طاقچهٔ بینهایتم هست :)