یکشنبه 3 آبان 1405
صبح افکارم پریشان بود. دریغا که بازهم شیرینی خواب زیردندانم مزه کرد. هربار که تلفن همراه بینوا ندای بیدار باش سر می داد زود راه گلویش را می بستم و در دل می گفتم:« هنوز چند دقیقه ای بیشتر...»
همین هم شد که با یک ربع تاخیر به محل پیشه خود رسیدم. تا نیم ساعت بعد که مشغولیات کار تمام ظرف ذهنم را پر کند مدام خودم را سرزنش می کنم که چرا تنبلی کردی؟ و چرا شب ها زودتر نمی خوابی؟ اگر پشت چراغ قرمز سریشی هم معطل شده باشم، از آن ها که از قضا همان روز سی ثانیه بیشتر قرمز می مانند، آتیشی تر می شوم و درخموشی باطن خودم را شدیدتر عتاب می کنم که این چه خواب غفلت بود؟
البته همیشه به این عجله از خواب غفلت توبه نمی کنم. چون بحث پول وسط است زود دوهزاری ام می افتد و شیرینی چند دقیقه خواب اضافه تر همان دم زهر می شود. چه خواب های عمیق که نه با زنگ ساعت و موبایل بلکه شاید با صدای زنگ مرگ از آن ها برخیزم. فی المثل بعد از یک دهه از سن بلوغ که برمن گذشته هنوز گاهی تکبیر نماز صبحم را زمانی می گویم که آفتاب خسته از طلایی کردن زمین آبی قلم مویش را زمین گذاشته و گوشه آسمان لم داده.
نمی دانم پتویی که وزنش شب یک کیلو هم نیست چطور هنگام سحر به اندازه یک کوه، از آن کوه های سنگ پیکر مهیب زاگرس، روی سینه ام سنگینی می کند؟ جاذبه زمین که در تمام ساعات روز ثابت است ولی جاذبه نفس اماره نه! شک ندارم که اگر به ازای هر بار نماز صبح اول وقت نیم ساعت حق شیفت افزون تری به حسابم می نشست خیلی خیلی کمتر از گاهی نماز صبحم قضا می شد.
وای به بازدم آخر و وای وای به روز جزا که پرده از چشمانم بیفتد و با یک سطل آب جوش مرا از خواب صد ساله بیدار کنند. آن وقت که بگویند: « برای مال دنیا آن هم اندازه سر سوزنی آن قدر حرص خوردی و خود را عتاب کردی ولی یک بار برای قضا شدن نماز صبح نسوختی؟! تو که می دانستی دنیا جز هتل بین راه نیست و مقصد ابدی در پیش است. هزاران همت(هزار میلیارد تومان) دنیا به اندازه ارزنی همت(=تلاش) برای آخرت برابری نمی کرد! افسوس از این اسراف که تو بر خود کردی.»
در صحرای محشر که زبانم به میل خودم نمی چرخد و جای اضافه گویی نیست. فرصتی هم اگر برای تکلم دادند باید التماس شفاعت کنم از امیرالمومنین علیه السلام و فرزندان زهرای اطهر علیه السلام. اما این جا اگر بخواهم بگویم:« آن لحظات بین هوشیاری و خواب آلودگی سحر که یا با مدد از علی یقه گرگ درونم را سفت می چسبم و خاکش می کنم ویا نگون بختانه با طناب غفلت پشت سر شیطان راه می افتم. هر چند که که در این قدم برداشتن نحس پاهایم بی حرکتند ومکان فیزیکی ام ثابت! همان دم و در همان مصاف نزد خودم می یابم که اداها وادعاهای روزمره ام چقدر مرا به آزادی بندگی سوق داده و چقدر از اسارت آزادی نفس نجات یافته ام.»
من امید دارم که سرانجام محب علی علیه السلام به شوق علی و با مدد از علی خودش را از دشمن علی به پناه خدای علی می برد.