
اجازه دهید اینگونه ادامه دهم.
گاهی ما در زندگی خود به خودمان آسیب میزنیم. با رفتار و تصمیمات و تفکرات خود، خودمان را هدف میگیریم. فرقی نمیکند که میدانیم یا نه. گاهی این ما هستیم که مسبب همه گرفتاریهای خودمانیم. گاهی جرم ما از همه بیشتر است. که دیگر اهمیتی ندارد اگر عالم و آدم را مقصر شرایط خود بدانیم. این چیزی از بار خطاهایمان کم نمیکند.
گاهی این ما هستیم که به دیوار مقابلمان شلیک خطا میکنیم. این گلوله در نهایت کمانه میکند سمت خودمان. وقتی که این تیر به ما اصابت کرد، حالا مجروح و دردمند روی زمین میافتیم.
خداوند میآید که همه چیز را درست کند. بر سر بالین مجروحمان حاضر میشود و یک پنس را به داخل زخممان فرو میکند.
ما درد میکشیم...
پنس را داخل زخممان میچرخاند تا گلوله را پیدا کند.
ما درد میکشیم...
مدتی طول میکشد و در نهایت گلوله را از بدنمان خارج میکند.
ما درد میکشیم...
روی زخممان مرهم میگذارد و زخم را میبندد و ما خوب میشویم.
حالا چرا این مثال را زدم؟ برای اینکه شاید اگر الآن زندگیمان دردآور است، برای این است که ما به خودمان شلیک کردهایم و خداوند دارد با پنس دنبال گلوله میگردد تا ما را درمان کند.
گاهی اوقات این دردهای زندگی، رنج قبل از خروج گلوله است. دردناک ولی لازم.
این مثال افسردگی است. افسردگی یعنی همان جایی که خداوند دارد دنبال گلوله میگردد و ما درد داریم.
خداوند در نهایت این گلوله را پیدا میکند و ما حالمان خوب میشود.
افسردگی ما در نهایت رو به بهبودی میرود. چرا؟ برای اینکه طبیب این روح دردمند و مجروح، خداوند است.
یکی از قوانین زندگی همین است. گاهی برای اینکه همه چیز درست شود، اول باید همه چیز خراب شود.
گاهی این ما هستیم که آنقدر خشت به خشت زندگیمان را کج و سست چیدهایم که خداوند برای بهبود شرایطمان چارهای ندارد جز اینکه همه چیز را تخریب صددرصدی کند.
ما بر سر این ویرانیها بیتابی میکنیم و خداوند را شماتت. در حالی که او تنها میخواهد همه چیز را درست کند.
گاهی اوقات برای اینکه قلبمان احساسات درستی داشته باشد باید بشکند. ما دلشکسته و محزون، ناامید میشویم، در حالی که این کار برای التیام قلبمان بهتر است.
گاهی ما رها میشویم. تنها و درمانده به خود میپیچیم، در حالی که تنها آدم اشتباهی رفته است که درستش بیاید.
گاهی ما میبازیم. بازنده و سرافکنده دور خودمان میچرخیم، در حالی که این کار لطفی است به ما که بتوانیم استراتژی قویتری را پیدا کنیم.
گاهی از اعتماد ما سوءاستفاده میشود. ما بیپناه و ترسان به گوشهای میخزیم، غافل از اینکه این اتفاق رخ داده است تا ما بتوانیم تکیهگاه مستحکمتری پیدا کنیم.
گاهی تحقیر میشویم. شکسته و خجالتزده خود را از همه مخفی میکنیم. اما نمیدانیم که این ماجرا برای ما اتفاق افتاده است تا از درون، خود را مسلح کنیم و از خودمان آن چیزی را بسازیم که هیچوقت شجاعتش را نداشتهایم.
یادم است بچه که بودم، هر وقت مریض میشدم، دکتر یک شربت سفیدرنگ گچی برایم مینوشت. بدمزه و تهوعآور بود. اما همین شربت سفیدرنگ گچی بدمزه و تهوعآور، فاصله مریضی تا بهبودی من میشد.
گاهی فاصله شرایط بد تا خوب زندگی ما وقایعی تلخ است. درست مانند مزه آن داروی سفیدرنگ گچی.
بنابر تجربیات خودم و تا آنجایی که از تجربیات افراد دیگر مطالعه کردهام، افسردگی یکی از مهمترین نقاط عطف زندگی است. جایی که قبل و بعد بودنش ما فرق کردهایم. پس از بهبودی یا پس از بهبودی نسبی از آن، ما شبیه قبلش نیستیم.
درک این موضوع ساده است، چرا که دردها و رنجهای زندگی، ما را عوض میکنند. ما بعد از آنها قویتر میشویم. قدردانتر میشویم. هدفمندتر میشویم و با قدمهای استوارتری ادامه میدهیم.
اگر از این بخش نهایی مرا همراهی کردید، خواهشم این است که لطف بفرمایید و بخشها را از اول و به ترتیب مطالعه کنید. حتماً به خودتان برای بهبودی زمان بدهید و باور داشته باشید که انتهای این مسیر، ما خوب میشویم :)