ویرگول
ورودثبت نام
حجت محبی
حجت محبینوشتن رو چون آرامگاهی میبینم و روح خسته در این مکان آرام میگیرد، نوشته هایم گاهی موزون و گاهی تراوش های ذهنی هستند...
حجت محبی
حجت محبی
خواندن ۲ دقیقه·۶ ماه پیش

وقتی بدن ((نه)) می‌گوید...

سکانس دوم

دو هفته از آن روز می‌گذرد به روال عادی زندگی برگشته‌ام، از سر کار که برمیگردم هوا تاریک شده و فکر کنم شام هم ندارم باید چیزی درست کنم. کمی فکر میکنم اصلا حس و حال غذا پختن رو ندارم، ترجیح میدهم از بیرون غذا بگیرم، فلافل سفارش میدهم و نیم ساعت بعد غذا میرسد، به نصف ساندویچ نرسیده احساس سیری میکنم، سه قرص فلافل بیشتر نخورده‌ام! فردا صبح باید برای پروژه‌ای برویم کاشان، کمی استرس دارم ولی ملموس نیست، همین که بلند میشوم بروم تا وسایل فردا رو آماده کنم، احساس میکنم ضربان قلبم بالا میرود، اصلا دوست ندارم دیگر آن حس و حال رو تجربه کنم ولی ((مگر به دوست داشتن است!))، میترسم و نتیجه‌ی این ترس، ترس بیشتر است، کمی خودم را جمع و جور میکنم.

 فکری به سرم میزند.

گل گاو زبان، آری گل گاو زبان.

در حالیکه تپش قلب شدیدی دارم، لباس هایم را میپوشم، میروم عطاری و کمی گل گاو زبان و گلاب میگیرم، سریع برمیگردم خانه و نصف مشت از آن را به همراه آبجوش در یک لیوان میریزم، خیال میکنم که این را بخورم تمام است و حالم خوب میشود، میخورم ولی افاقه نمی‌کند، میروم با فشارسنج فشارم رو میگیرم، فشارم خوب است ولی ضربان قلبم نزدیک 110 است. بدتر میترسم، دکتر گفته بود در چنین مواقعی میتونم از داروی پروپرانول 10 استفاده بکنم و مشکلی ندارد، من بیخودی مقاومت میکنم و دارم خودم اذیت میکنم دوباره از خانه خارج میشوم و به سمت داروخانه میروم و یک ورق از از همان دارو را میگیرم و برمیگردم خانه و با مصرف یک قرص بعد از 10 دقیقه آرام میگیرم و زنگ میزنم با مادرم صحبت میکنم...

 پ.ن1: امروز روز دوم از همان 10 روزی که گفته بودم است. سعی خواهم کرد در 8 روز بعدی از اتفاقات و تنش های بیشتری پرده بردارم.

پ.ن2: خوشحال میشم نظری داشتید حتما بنویسید:)

روانشناسیاضطرابزندگی
۷
۰
حجت محبی
حجت محبی
نوشتن رو چون آرامگاهی میبینم و روح خسته در این مکان آرام میگیرد، نوشته هایم گاهی موزون و گاهی تراوش های ذهنی هستند...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید