در کوچه‌ای آرام و خلوت،
دختری با قلبی سرخ ایستاده بود...
نه دنبال گنج بود،
نه دنبال ستاره،
فقط یک قلب کوچک داشت
که با دو دست کوچکش نگه داشته بود.
سرش پایین بود،
شاید از خجالت عشق...
شاید می‌ترسید
کسی بفهمد در این قلب کوچک،
یک دنیا محبت پنهان کرده است.
گفتم:
دخترکِ قصه‌های من،
این قلب را برای چه نگه داشته‌ای؟
آرام گفت:
برای روزی که کسی پیدا شود
که بداند عشق،
نه بزرگ است،
نه پر زرق‌وبرق...
گاهی فقط یک قلب کوچک است
در دست‌های یک کودک.
گاهی یک لبخند است.
گاهی یک نگاه ساده...
من قلبم را پنهان نمی‌کنم،
فقط می‌ترسم آدم‌ها یادشان رفته باشد
با قلب‌ها چه مهربان باید باشند.
و من ماندم و آن کوچه...
و دختری که به من یاد داد:
بزرگ‌ترین عشق‌های دنیا،
گاهی در کوچک‌ترین قلب‌ها جا می‌شوند.
✍️ محمدعلی مقیسه (لیمان) ❤️
