
خیلی خسته شده ام .آنقدر خسته ام که احساس میکنم غم های کوه ها همه برگردن من است و خیال سوز جان قلبم میگوید چیز هایی بنویس. اما خسته ام .همه چیز برایم سخت شده است .
در سکوت شب ;
مرگ را با چشمانم میبینم , و مه مرا در خود غرق میکند.
ومن مانده ام;
مانده ام که بمانم یا بروم ?
نمیتوانم متوقف شوم .امیدی را نیازمندم ,که آن امید مرا به راه شبنم ها ببرد
و من همچون شب تابی که بر خواب مرغزار ها میتابد ,گوش های چمن هارا غرق در آواز مجنون کنم
تا همه باهم دیوانه شویم و به گرد عشق لیلی دشت , بگردیم...پروانه ها , رویای هر شب من.