
باز دگر نیمهشبِ نحس از راه میرسد و خاطرهها، چون گرگانی گرسنه، به جان روانم میافتند.
صداهای عریانی که هرگز خاموش نشدند؛ اشکهایی که گویی قسم خوردهاند پایانی نداشته باشند و گوهرهایی که هنوز چشم به آغوش عزیزانشان دوختهاند؛ آغوشی که دیگر هرگز گشوده نخواهد شد.
گویی این تاریخ نفرینشده، وزنهای چند تُنی بر سینهام نهاده است؛ آنچنان که هر نفس، خود مرگی کوچک است.
هر بار از خودِ آوارهام میپرسم:
چه کسی باقی خواهد ماند تا روایتگر این همه رنج باشد؟
چه کسی خونهای بهناحق ریختهی هموطنانم را از زیر غبار فراموشی بیرون خواهد کشید؟
چه کسی نام فراموششدگان را دوباره بر زبان خواهد آورد؟
چه کسی از جگرهای سوختهی مادرانی خواهد گفت که هر شب، عزیزانشان را هزار بار در آغوش خیال میگیرند و هزار بار از نو داغدار میشوند؟
چه کسی از بازماندگانی چون من خواهد نوشت؛ آنان که سهم جوانیشان نه رؤیا، که تارهای سپید، مشتهای گرهخورده و گونههایی سوخته از اشکهای داغ بود؟
پاسخ این همه درد را چه کسی خواهد داد؟
کجاست آن خدایی که او را به عدالت میشناختند؟
مگر این همه ضجه را نمیشنود؟
مگر این همه خون را نمیبیند؟
یا شاید سکوتِ جهان، تنها اعترافی است به اینکه هیچ گوشی برای شنیدن و هیچ دستی برای دادخواهی وجود ندارد.
و اگر روزی عدالت از راه برسد، آیا چیزی جز استخوانهای بهجا مانده و نامهایی حکشده بر سنگ خواهد یافت؟
شاید عدالت نیز چون خدا، افسانهای باشد که انسان برای تاب آوردن این جهانِ بیرحم ساخته است.
این خاک دیگر بوی باران نمیدهد؛ بوی خون میدهد...
و من روزهاست میان گورهای زنده قدم میزنم و هر شب، اندکی بیشتر به این یقین میرسم که بعضی زخمها نه برای التیام، که برای ماندن آفریده شدهاند.
شاید حقیقت همین باشد؛ جهان نه وعدهای به رستگاری داده، نه تعهدی به عدالت.
تنها ما ماندهایم و حافظهای که هر شب، دوباره خونریزی میکند.