من بر این باورم که انسان، در این مهلتِ کوتاهی که میانِ دو تاریکیِ ابدی به او داده شده، نباید وقتِ خود را صرفِ کلماتی کند که چون لالاییِ بردگان، ذهن را به خواب می‌برند.
ما به کتاب‌هایی محتاجیم که نه برای تسکین، بلکه برایِ شکنجه نازل شده باشند.
کتاب باید همان تبرِ سهمگینی باشد که دریایِ منجمدِ درونِ ما را با ضرباتی بی‌رحمانه متلاشی می‌کند.
اگر نوشته‌ای ما را با دندان‌هایِ تیزِ خود ندَرَد، اگر بندبندِ وجودمان را به لرزه نیندازد و اگر ما را به بیابانِ هولناکِ تنهایی تبعید نکند، پس مطالعه چیزی جز یک سرگرمیِ حقیر برایِ محکومینِ به مرگ نیست.
باید کلماتی را خواند که بویِ انهدام می‌دهند؛ کلماتی که با چنگ و دندان، قلب را ریش می‌کنند تا حفره‌یِ بزرگِ «هیچ» در اعماقِ آن نمایان شود.
ما نیازمندِ آن بیداریِ گزنده‌ای هستیم که تنها پس از ویرانیِ تمامِ امیدها حاصل می‌شود.
کتابِ واقعی، آن است که وقتی آن را می‌بندی، حس کنی در اتاقی تاریک رها شده‌ای و تمامِ درها از بیرون قفل شده‌اند.
مطالعه، برای من، تمرینِ مداومِ مواجهه با فاجعه است.
ما باید کلماتی را بجویم که لایه‌هایِ چربیِ خوش‌بینی را از روح‌مان می‌تراشند و ما را با واقعیتِ عریان و استخوانیِ هستی روبه‌رو می‌کنند:
این‌که ما هیچ هستیم، از هیچ آمده‌ایم و به هیچ بازمی‌گردیم!
و تمامِ این واژه‌ها، تنها فریادهایی هستند در خلأیی که حتی پژواکِ صدا را هم بازنمی‌گرداند.
