
همیشه عادت داشتم باکلاس و تمیز بنویسم، مثل حافظ!
این باعث میشه تو هر لحظه با هر جمله که چه عرض کنم با هر کلمه خودمو سانسور کنم!
خیلی دوست دارم از خودم بگم، اما به سوالی که تو ذهنم میاد نمیتونم جواب بدم: "که چی بشه؟"
راست هم میگه. از خودمون بگیم که چی؟ مگه اونایی که نشون میدادن مهمی و حرفات مهمه و دوستت دارن و اینا، الان کجان؟ کجا رفتن اونایی که بهترین رفیقشون بودی؟ یه اشتباه کافیه که بهت صفر بدن.
بعدش میگم که نه، بذا بنویسم، حالا نه الزاما از خودم، بلکه واسه اینکه با احساساتم آشتی کنم. واسه اینکه به خودم بگم اصن برام مهم نیست که چقد نادیده گرفته شدم، چقد له شدم، چقد طرد شدم، چقد سرکوب شدم، چقد تحقیر شدم، بلکه انقد قدرتمند و شکست ناپذیرم که باز هم بایستم، احساس کنم، عاشق بشم، زندگی کنم و پیام اور عشق باشم.
بعدش میگم: "تو فکر کردی کی هستی که پیام آور عشق و اینا باشی؟ اصن کی میاد این شر و ور های تو رو بخونه؟ ملت کتاب نمی خونن الان، در حالیکه در هر لحظه میتونن موبایلشونو دربیارن و به شاهکارهای ادبی جهان دسترسی داشته باشن، اعصاب احساسات استفراغ شده ی تو رو داشته باشن؟"
بعد میگم که من سالهاست تصمیم گرفتم کمالگرا نباشم. من تنهام، یک انسانم و از سر انسان بودن تنها. من وجود دارم و از سر وجود داشتن تنهایم. برای وجودم، برای حضورم، برای تنهایی وجودیام، خواهم نوشت.