در ادبیات مدیریت و رفتار سازمانی، همواره دوگانه کاذبی میان «مدیریت کنترلی و ساختاریافته» و «توانمندسازی و تفویض اختیار کامل» برقرار بوده است.
واقعیت میدانی نشان می‌دهد که تقلیل رهبری به یک سبک شخصیتی پایدار، ریشه بسیاری از شکست‌های مدیریتی است. سبک سرپرستی باید تابعی پویا از متغیری بنیادین باشد: بلوغ وابسته به وظیفه (Task-Relevant Maturity - TRM).
برای هدایت اثربخش نخبگان و تیم‌های حرفه‌ای، درک سه بعد اساسی این رویکرد ضروری است:
بلوغ، مفهومی مرتبط با تسک است، نه ویژگی شخصیتی فرد: یک مدیر ارشد با دو دهه تجربه موفق، در هدایت استراتژیک از بلوغ بالایی برخوردار است؛ اما همین فرد هنگام ورود به یک فناوری نوین یا یک مدل کسب‌وکار جدید، در آن تسک بخصوص در سطح بلوغ پایینی قرار دارد. رها کردن او در این شرایط به بهانه باسابقه بودنش، نتیجه‌ای جز سردرگمی نخواهد داشت. در این نقطه، ارائه ساختار و راهنمایی مستقیم، عین هوشمندی مدیریتی است.
تفویض اختیار بدون نظارت، سلب مسئولیت است: تفویض به معنای رها کردن فرایند نیست، بلکه تغییر روش نظارت از «هدایت جزئی‌نگر» به «نمونه‌گیری متغیر و بررسی تصادفی» است. رهبرانی که به نام استقلال‌بخشی، نظارت را کنار می‌گذارند، بستر خطاهای پرهزینه سازمانی را فراهم می‌کنند.
الگوسازی رفتاری به مثابه اهرم نامرئی: نحوه مدیریت زمان، چگونگی مواجهه با وقفه‌های کاری و شفافیت مدیر در اتخاذ تصمیمات دشوار، فرهنگ رفتاری ناخودآگاه کل سازمان را شکل می‌دهد. انضباط عملیاتی و رفتار حرفه‌ای، بسیار پایدارتر از بیانیه‌های سازمانی در ذهن همکاران نهادینه می‌شود.
رهبری متعالی نه تحکم سلسله‌مراتبی است و نه کناره‌گیری و انفعال؛ بلکه هنر انطباق آگاهانه سطح حمایت و هدایت با میزان تسلط افراد در هر موقعیت معین است.
شما چگونه سبک رهبری خود را متناسب با ورود افراد باتجربه به حوزه‌های کاری جدید بازتنظیم می‌کنید؟
