شرکت ما آن‌قدر کوچک است که همه همدیگر را می‌شناسیم؛ نه فقط همکارها، بلکه زن و شوهرها و بچه‌هایشان را هم. قرار بود جمعه همگی همراه با خانواده‌هایمان به باغی در حاشیه‌ی شهر برویم. مدیرعامل نیت داشت با این دورهمی کمی از فضای کاری فاصله بگیریم و یک روز را دور از شرکت بگذرانیم.
ماشین‌ها یکی‌یکی جلوی باغ می‌رسیدند. من با همسرم آمده بودم. مدیر فروش با شاسی‌بلند جدیدش آمده بود و طبق معمول، بعد از پیاده شدن چند بار ماشین را از زوایای مختلف نگاه کرد. بقیه‌ی همکارها هم هرکدام با ماشین خودشان آمده بودند.
همه ماشین داشتند، جز کاظم.
کاظم نیروی خدمات شرکت بود. حقوقش از همه‌ی ما کمتر بود و این را همه می‌دانستند. لباس‌های ساده می‌پوشید، هر روز با مترو می‌آمد و هیچ‌وقت ندیده بودم خرج اضافه‌ای برای خودش بتراشد.
به جز کاظم، همه رسیده بودند و مشغول خوش‌وبش و به راه انداختن آتش بودیم. کسی هم به روی خودش نمی‌آورد که کاظم احتمالا برای آمدن به باغ به مشکل می‌خورد. راستش را بخواهید، هیچ‌کداممان حتی به او تعارف هم نکرده بودیم که دنبالش برویم. از این بابت کمی عذاب وجدان داشتم.
آتش که به راه افتاد، برای آوردن کتری ذغالی از صندوق عقب ماشین، از باغ بیرون رفتم.
در صندوق را بستم که یک آن کاظم جلوی چشمم ظاهر شد. همسرش هم دست پسر کوچکشان را گرفته بود و کنار او ایستاده بود.
بعد از احوال‌پرسی با تعجب پرسیدم:
- با چی اومدی؟
کاظم گفت:
- پرواز کردم.
خندیدم و فکر کردم لابد با اسنپ آمده‌اند.
چند ساعتی دور هم بودیم. بعد از صرف ناهار و مقداری رقص و مسخره‌بازی موقع رفتن شد. بچه‌ها یکی‌یکی خداحافظی کردند و رفتند. فقط ما مانده بودیم و خانواده‌ی کاظم.کاظم طبق عادت مشغول جمع‌کردن زباله‌ها و تمیزکاری بود. زنش هم گوشه‌ای نشسته بود و پسرش از سر و کولش بالا می‌رفت. از دست همکارانم عصبانی شدم. باز هم هیچکدام تعارفی به کاظم نزدند و سرشان را پایین انداختند و رفتند. رفتم جلو و خسته نباشیدی گفتم. لبخندی زد و گفت:
- سلامت باشید.
- تو اینجا هم دست از کار کردن برنمی‌داری. بسه دیگه. دستاتو بشور بریم.
- قربانت مهندس. می‌ریم خودمون. شما بفرمایید.
- با چی می‌خوای بری؟ کسی میاد دنبالتون؟
- نه مهندس. پرواز می‌کنیم.
همان بار اول هم شوخی بی‌مزه‌ای بود. به زور پوزخندی زدم و گفتم:
- گذشته از شوخی اینجا ماشین گیرتون نمیاد. اگه کسی قرار نیست دنبالتون بیاد جمع کنید تا با هم بریم.
بی‌حوصله لبخندی زد و گفت:
- جدی گفتم مهندس. پرواز می‌کنیم. شما بفرمایید. من به مهندس قول دادم اینجا رو جمع کنم. بعدش می‌ریم.
از دست مدیرعامل بی‌فکرمان که نه تنها فکری برای برگشت این بدبخت نکرده بود، بلکه در تعطیلات هم از او کار می‌کشید کلافه شدم. شوخی‌های بی‌جای کاظم هم که قوزبالاقوز شده بود. نمی‌دانم چرا از جواب دادن طفره می‌رفت. به خانمم اشاره کردم که برویم. حداقل دیگر عذاب وجدان نداشتم.
چند دقیقه‌ای که از باغ دور شده بودیم، توجهم به آینه‌ی ماشین جلب شد. انگار پرنده‌ای چند بار بالا و پایین پرید و اوج گرفت. من بچه‌ی روستا هستم و پرواز عقاب و قرقی زیاد دیده‌ام. این پرواز مال هیچ پرنده‌ای نبود. از شدت کنجکاوی ترمز کردم و پیاده‌شدم.
کاظم و زنش بودند. هر دو چند ده متر بالاتر از زمین به آرامی در هوا حرکت می‌کردند. کاظم دست زنش را گرفته بود و بچه هم به بدن کاظم چسبیده بود.در حالیکه که از تعجب شاخ درآورده بودیم، برایمان دستی تکان داد. با دهان باز چند دقیقه‌ای نگاهشان کردیم. کم‌کم در افق محو و از دیدمان خارج شدند.
فردای آن روز، کاظم را در شرکت دیدم. طوری رفتار می‌کرد که انگار اتفاق خاصی نیفتاده. به بهانه‌ی چای ریختن به آشپزخانه رفتم. از زیر زبانش کشیدم که این کار را از بچگی بلد بوده و برایش چیز عجیبی نیست. وقتی پرسیدم می‌شود یک بار هم به من نشان بدهد، لبخندی زد و گفت اگر دوست دارم، بعد از کار برویم. رفتیم.
کاظم بدون هیچ وسیله‌ای، بدون بال و بدون هیچ تلاشی، درست مثل چیزی که در خواب‌ها اتفاق می‌افتد، از زمین جدا شد و بالا رفت. اول کمی راه می‌رفت و بعد از چند قدم می‌پرید. ولی چند متر جلوتر فرود می‌آمد. این راه رفتن و پریدن ادامه داشت تا جایی که اوج می‌گرفت و دیگر پایین نمی‌آمد. این صحنه برایم بسیار آشنا بود. بارها و بارها در خواب همین‌طوری پرواز کرده بودم. مثل دیوانه‌ها شروع به راه رفتن و پریدن کردم. فایده‌ای نداشت. جاذبه قوی‌تر از من بود.
از آن روز به بعد، هر روز بعد از کار تا مترو همراهش پیاده می‌رفتم. یک روز هنگام برگشتن از شرکت، کنار خیابان چشم کاظم به یک پراید قدیمی افتاد که پشت شیشه‌اش نوشته بود: فروشی. قیمتش را پرسید و چند دقیقه‌ای درباره‌اش حرف زدند. بعد خداحافظی کردیم و راه افتادیم.
گفتم:
- آقا کاظم، شما دیگه ماشین می‌خوای چیکار. شما که ماشاالله هلی‌کوپتر سرخودی.
کاظم کمی مکث کرد.
گفت:
- مهندس، کاش منم پرواز نمی‌کردم، ولی پول داشتم یه ماشین بخرم.
