
در میان هیاهوی شهر به گوشه دنجی از پنجره اتاقم پناه برده بودم، کودکی که دست مادرش او را رها کرده بود چوبک خود را به تنه درخت می کوبید تا شاید برگی رو زمین بیفتد ، دستش جان نداشت اما تلاشش ورای نتیجه گیری ها بود.
سیگار من به نصفه رسیده بود از آنور کوچه، ساختمان روبرو دخترک نوجوان در حالی که گوشی موبایلی را چسبیده بود قهقه می زد فک کنم کسی داشت دلش را می برد.
پنجره اتاق من برای پناه بردن به روزمرگی جای امنی است سیگارم در دستانم خاموش میشود و لیوان چاییم نخورده یخ.