ویرگول
ورودثبت نام
kamila
kamilaداستان های کامیلا
kamila
kamila
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

قهرمانی که زنجیرش در دست توست

میدونید، همه ما قهرمانی در درون خودمون داریم که با دست های خودمون زنجیر شده. اون قهرمان صورت شما رو داره، با چشمایی مثل چشمای خودتون اما سرشار از قدرت... قدرتی که باعث لرزش زمین میشه و فضا اطرافش رو سنگین میکنه.

قهرمان من توی اعماق وجود من نگه داری میشه، هیچ چیزی از دنیای بیرون نمیتونه جلوش رو بگیره و یا شکستش بده! مهم نیست که شاه شیاطین باشه یا یه خاطره بد. قهرمان درون من میتونه همه چیز رو کنار بزنه و به قدری اوج بگیره که برای انسان های دیگه قابل دیدن نباشه.

این مشکل شماس :

اما مشکل اینجاس که من.. من.. من فقط نمیتونم این رو قبول کنم!

شما نمیتونید باور کنید انقدر قدرتمندید؟ شما انقدر قدرتمند هستید که بتونید قهرمان درون خودتون رو به زنجیر بکشید! قهرمانی که به معنای واقعی کلمه یک الهه هست. نامیرا، تسلیم ناپذیر، محکم، قدرتمند و غیر قابل توقف.

شما قهرمانی به این قدرت رو داخل خودتون به زنجیر کشیدین، پس اگه فقط بتونید به اعماق وجود خودتون برید و اون زنجیر ها رو باز کنید... همه چی درست میشه ؟

میخواین همه چی درست بشه؟ پس به آخرین طبقه از زندان افکارتون برید، به تنها کسی که اونجا زنجیر شده نگاه کنید.

طلسم رو زنجیر ها رو یکی یکی باطل کنید، قهرمان با باطل شدن اولین زنجیر بیدار میشه و از اعماق وجودتون طبقه به طبقه بالا میره و در نهایت.. اون قهرمان وجود شما رو تشکیل میده.

من چیز زیادی از طلسم ها بلد نیستم ولی تا جایی که میدونم باید هرچی که هست برعکس گفته بشه تا طلسم باطل بشه! درست مثل اینه که قرآن رو برعکس بنویسیم.. ما فقط باید از این ویژگی برای باطل کردن طلسم روی زنجیر ها استفاده کنیم.

وقتی به عمق وجود خودتون رفتید و خود زنجیر شدتون رو پیدا کردین، طلسم روی زنجیر ها رو بخونید و سپس برعکسش کنید.. با تمام وجود بگیدش تا زنجیر ها پاره بشن.

طلسم روی یکی از زنجیر های من این بود : من یک شکست خوردم.. من شکست خوردم.. من شکستم..

با این که از خودم میترسم، از تمام قدرتی که در وجود من بود میترسیدم و برام شکستن این طلسم ها سخت ترین کاری بود که میتونستم انجام بدم ولی من گفتم.. من زنجیر رو گرفتم و بلند گفتم :

من تسلیم نشدم.. من جنگیدم.. من پیروز شدم.. من ادامه میدم.

طلسم به قدری قوی بود که با حرف من زنجیر شروع به آتش گرفت، صدایی از دل آتش با نفرت به من گفت :

تو هیچی نیستی، توهمی بیش نیستی، تو نمیتونی و همین باید باشی... این سرنوشتته.. این چیزیه که تو باهاش خو گرفتی.

از صدای طلسم ترسیدم ولی نمیخواستم عقب بکشم، شاید راست میگفت ولی من نمیخواستم تسلیم بشم و من باهاش جنگیدم! محکم تر گفتم :

من تسلیم نمیشم.. من می جنگم.. من پیروز میشم.. من ادامه میدم.. سال های سال طلسمی روی من بود به اسم ضعف، ناتوانی و یا عادی بودن. اما حالا وقتش شده که این طلسم شکسته بشه و قهرمان من انتقام تمام سختی هایی که تحمل کردم رو بگیره.

طلسم شما کی میشکنه؟ کی زنجیر قهرمان پاره میشه و شما به این باور میرسید که قهرمان همچنان زندس و درون شما در انتظاره؟

زنجیر ها کشیده شدند، صدایی از دل تاریکی اومد.. صدایی درست مثل صدای خودم. مردی با اندام لاغر و ساده و چهره ای نا معلوم از روی زمین به سختی حرکت میکرد.

وقتی چشم هامون به هم دیگه دوخته شد.. من چشمای کسی رو دیدم که اینده منه! اون مرد با تمام اندام های ضعیف و ناتوانش شروع به بلند شدن کرد. زنجیر ها کشیده میشدند، زمین به لرزش در اومد.. چیزی در درون من در حال بیدار شدن بود.

و اینطوری بود که من و قهرمان من با هم دیگه یک صدا شدیم و تصمیمی گرفتیم، قولی بهم دادیم و هدفی پیدا کردیم.. ما یک صدا گفتیم :

من تسلیم نمیشم.. هیچ وقت


روانشناختیانگیزشی
۱
۰
kamila
kamila
داستان های کامیلا
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید