اگه از چند هفته پیش همراه من هستی باید در جریان باشی که برای مقابله با کمالگرایی قرار شده بود هر هفته حداقل یک مطلب در ویرگول بنویسم و منتشر کنم اما دو هفته اخیر این اتفاق رقم نخورد و مجالی برای نوشتن پیدا نکردم؛ حالا میخوام از دلیلش و همچنین اتفاقاتی که طی این مدت رقم خورد بگم و امیدوارم برات جذاب و شاید تا حدودی تاملبرانگیز باشه.
خب بریم به شنبه ۳ هفته پیش. روزی که کار جدیدم رو شروع کردم و به عنوان کارشناس سرمایه انسانی در کارگزاری مفید مشغول به کار شدم. درباره جزئیاتش الان نمیخوام صحبت کنم (شاید در مجالی دیگر) اما فقط در همین حد بگم که طبعا شروع هر کاری جذابیتها و در عین حال چالشهای خاص خودشو داره و خود همین ماجرا باعث میشه تغییراتی در سبک زندگی آدم رقم بخوره. البته یه اتفاق دیگه هم که تو اون روزا برامون رقم خورد این بود که به دلیل مریض شدن برادرم و همسرش، فرزندانشون خونه ما بودن و ازشون نگهداری میکردیم و این باعث شده بود که نظم عادی خونه ما و همچنین روحیهمون دستخوش تغییراتی بشه.
این از پرده اول.

چند هفته پیش و قبل از شروع کارم، یکی از دوستان همدانشگاهیام که صفحهای رو در اینستاگرام برای آموزش به کنکوریها و دانشجویان ارشد مدیریت راهاندازی کرده از من دعوت کرد تا در یک لایو اینستاگرامی به گفتگو درباره مسیر پیشرفت دانشجویان مدیریت بپردازیم و من هم از اونجایی که طی سالهای اخیر زیاد درباره مباحث توسعه فردی مطالعه کردم و علاقه زیادی هم به ارائه آموختههام دارم (عمیقا عاشق آموزشم...)، دعوت دوستم رو پذیرفتم و قرار شد برای مخاطبین این صفحه درباره مسیر رشد فردی صحبت کنم.
همچنین تو همون ایام توسط شخص دیگهای که از طریق لینکدین با من آشنا شده بود دعوت شدم برای تدریس در یک کمپین آموزشی آنلاین و همونطور که قبلا اشاره کردم به خاطر همون علاقه شدیدم به یادگیری و یاددادن، این دعوت رو هم قبول کردم. برای انتخاب موضوع هم کار سختی نداشتم چون از اونجایی که طی چند هفته قبلش تو ویرگول به تشریح مقوله کمالگرایی پرداخته بودم تصمیم گرفتم در این وبینار گزیدهای از مهمترین چیزایی که درباره کمالطلبی یاد گرفتم رو در اختیار مخاطبین قرار بدم.

اینطور شد که در سیام مرداد لایو اینستاگرامی و در یازدهم شهریور وبینار کمالگرایی رو برگزار کردیم. خداروشکر هم درباره لایو و هم درباره وبینار بازخوردهای مثبت و خوبی دریافت کردم و این قسمت شیرین ماجرا بود اما پایانش نه…
در واقع یکی دو روز قبل از برگزاری وبینارم، نتایج کنکور ارشد هم اعلام شد و از اونجایی که بخشی از مخاطبین من داوطبای کنکور ارشد مدیریت بودن و سوالاتی درباره انتخاب رشته و مسائلی از این دست داشتن، تصمیم گرفتم یک جلسه هم برای اون عزیزان ترتیب بدم و مطالبی که خودم بلدم رو در اختیارشون بذارم. از این رو با توجه به زمان محدود انتخاب رشته دقیقاً فردای روزی که وبینار کامل گرایی رو برگزار کردیم این جلسه آنلاین رو براشون ترتیب دادم.
اینم از پرده دوم.
راستش با وجود خستگی کلی خوشحال بودم از اینکه تونستم توی این مدت اثرگذار باشم و چندین نفر رو راهنمایی کنم و این جزو بالاترین لذتها برای منی هستش که رسالت خودم رو کسب و نشر آگاهی میدونم. از طرفی هم قرار شده بود که از این هفته به جای حضور در محل کار بتونم دورکاری کنم و این هم با توجه به این اوضاع کرونایی و همچنین دوری مسافت خونه و محل کار من یه خبر خیلی خوب و خوشحالکننده بود. خلاصه کم کم داشت خیالم راحت میشد که برای چند روزی هم که شده میتونم یه کم استراحت کنم و یه نفس راحت بکشم اما زهی خیال باطل!
از یک سو متاسفانه خبر اومد که مدیرم درگیر کرونا شده و از سوی دیگه هم مسئولیت کاریام یه جورایی چند برابر شد اونم تحت شرایطی که هنوز حتی یک ماه از زمان ورودم به این شغل جدید نمیگذره... لذا هفتهای که گذشت هفته بسیار پرمشغله و سنگینی بود به نحوی که هر روزش به حداقل ۳ ساعت اضافهکاری گذشت…

اینم از پرده آخر.
و حالا اینجام و بعد از گذروندن اون روزها و هفتههای پرمشغله و البته خاص و مفید و بهیادموندنی اومدم تا به قرار هفتگیام یعنی نوشتن تو ویرگول برسم و ترجیح دادم این نوشته رو به شرح اونچه که در این هفتهها بر من گذشت اختصاص بدم. امیدوارم خوندن این مطلب چیزی به تو اضافه کرده باشه و اگه تو هم داری روزهای پرمشغلهای رو سپری میکنی، به زودی فراغ بال پیدا کنی و حالت خوب بشه... به نظرم مهم اینه که آخر همهٔ این مشغلهها حالمون خوب باشه و بدونیم که کار خودمون رو به خوبی به انجام رسوندیم و موثر بودیم وگرنه کیه که ندونه حتی کوشش بیهوده به از خفتگی* و اتلاف وقته مداومه...
با آرزوی بهترین ها
تا بعد
*دوست دارد یار این آشفتگی / کوشش بیهوده به از خفتگی (مولانای جان)
