افلاطون بین معرفت «اپیستمه» و باور «دوکسا» فرق قائل بود و آن دو را جمعناپذیری میدانسته و این دو دلیل را آورده برای مشکل اول راهحلی آورده شده که اکثر فلاسفه آن را قبول دارند که هم تعلق معرفت و هم متعلق دانستن گزارهها هستند و لذا میتوان گزارهای واحد را هم دانست هم باور داشت مثلا تا دیروز باور داشته که تیم محبوبش بازی امروز را میبرد و امروز بعد از آن را دانسته.
اگر تعریف آگوستین را بپذیریم که میگوید باور داشتن همان اندیشیدن همراه با تصدیق است مشکل دوم نیز حل خواهد شد.
زیرا در این که یکی از مولفههای دانستن یک گذاره آن است که آن گذاره درست باشد بحثی نیست و اگر تصدیق یک گزاره صرفا درست بودن آن باشد در این صورت طبق نظر آگوستین دانستن نوعی باور کردن است.
ویژگی دوم: معرفت باور صادق یا گزارهای صادق را باور داشتن است. «یعنی متعلق معرفت یک گزاره صادق است». البته فیلسوفان انگشتشماری گفتهاند باور صادق همان معرفت است، اما دست کم در دو مورد باور صادق نمیتواند به مرحلهی معرفت ارتقاء یابد.
1) باور صادقی که نتیجهی یک حدس باشد که از حسن اتفاق مطابق واقع باشد.
2) باور صادقی که از سر وجدان بدست نیامده باشد.
https://funtical.app/symbol-profile/10219/%D8%A7%D8%AA%DA%A9%D8%A7%D9%85