نظریه فسخ ناپذیری
راهحل دیگری که آوردهاند نظریه فسخناپذیر است وطبق این نظریه معرفت فیالجمله چنین تعریف میشود:
شخصی مانند S گزارهای مانند P را میداند اگر تنها و اگر باور S به P باوری موجه باشد و هیچ گزارة دیگری مانند Q وجود نداشته باشد که اگر S ناگزیر شد q را باور کند. آنگاه باور S به Pناموجه از کار درآید.
این راهحل چون رخنه میان جواز و صدق را میپوشاند دچار مثالهای نقض گیته نمیشود.
دو ویژگی این تعریف:
1) به شدت برونگرا است.
2) این که آیا S، P را میداند یا نه از نگاه یک ناظر همهچیزدان تعیین میشود.
درسهایی که از معضل گیته گرفتم:
1) معرفت چنان باید تعریف شود که مولفه صدق از مؤلفه دیگر آن قابل جدا کردن نباشد.
2) معرفت به غیر از صدق ویژگی دیگری دارد که این ویژگی نیز باید به لحاظ معرفتی خوب باشد و این ویژگی باید حالت حاصله را خوبتر از باور صادق کند.
نتیجه گیری
در اینجا ببرخی ازمحدودیت هایی که برسره ارائه ی یک تعریفِ پذیرفتنی از معرفت وجود دارد آشنا شدیم. همچنین این محدودیت ها را برای برخی از تعاریفی که طی چند دهه ی اخیر در ادبیات معرفت شناسی پدید آمده اند بکار بستیم ولی همه ی این تعاریف تقریرهایی ازیک تعریف کلی با قالب زیر هستند:
معرفت باوری است که درآن باورکننده به سبب رفتار معرفتی خوب خود به صدق دست می یابد.
https://funtical.app/symbol-profile/10348/%DA%86%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%86