اما این راهحل رضایت بخشی نیست زیرا شما آن ویژگی که در مثالهای نقض گتیه است را شناسایی نکردید یعنی هنوز سرچشمه نگرانی موجود در موقعیتهای گتیهوار را شناسایی نکردهاید. و اگر به فرضهایی که این معضل را پدید آوردهاند دقیقتر بنگریم مشخص میشویم که بین صدقِ باور و جواز قدری جدایی وجود دارد و جواز با صدق رابطه تنگاتنگی دارند. اما ضامن صدق نیست. اکنون ما میمانیم و یک راهحل: باید رخنه میان جواز و صدق را بپوشانیم. نتیجه این میشود که جواز مستلزم صدق شود. دو راه بسیار متفاوت برای پوشاندن این رخنه وجود دارد:
1) باور صادق + جواز، و بگوییم جواز ویژگیباور است که آن باور صادق خود را تضمین میکند این رویکرد را خطاناپذیریگرایی نامیدهاند که مهمترین مدافع آن دِکارت است. این راهحل عملاً کارایی ندارد زیرا دلیلی نداریم که تعداد باورهایی که ضامن صدق خود هستند باید باشد ولی فقط این حس را دارد که گرفتار معضل گتیه نمیشود.
2) تا به حال ما با این فرض کارها کردیم که معرفت آمیزهای است از دو جزء جدا از هم که یکی از آنها صدق است و دیگری عامل اسرارآمیز Xکه ما برای سهولتِ کار آن را «جواز» نام نهادیم اما اگر صدق از مولفههای خودِ جواز باشد، آن وقت جواز مستلزم صدق است بی آن که لازمهی جوازدار بودن یک باور، نوعی خطاناپذیرگرایی باشد. مثلا معرفت باوری است که به سبب این صادق شده که موجه است طبق این تعریف باوری که جواز داشته باشد ناگزیر صادق است البته به این سبب که صدق از مؤلفههای جواز است به این سبب که آن باور جدای از صدق ویژگی دیگری دارد که ضامن صدق است. مثالهای گتیه به ما نشان میدهد که ما نباید معرفت را مرکب از باور صادق به اضافه مؤلفه مستقل دیگری بدانیم کنار هم نهادنِ اجزای معرفت بیشتر شبیه درهم آمیختن اجزای کیک است تا درهم آمیختن اجزای سالاده.
https://funtical.app/symbol-profile/10021/%D8%AA%D8%A7%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D9%88