
تقریبا در میان همهی لذت های انسانی، لذتی بالاتر از شنیدن شدن و توجه شدن نیست. آدمی هرچقدر که در مراتب بالای اجتماعی و شغلی قرار گیرد، باز عطش این را دارد که مورد توجه قرار گیرد و شنیده شود.
در کتاب آیین دوستیابی دیل کارنگی، پارهای به همین موضوع اختصاص داده شده است. یادم میآید که چند سال پیش که هنوز فرصت و حوصلهی این کارها را داشتم، تمرینهای گوش دادن فعال رو در محیط کار و در ارتباط با همکارانم پیاده میکردم؛ نتیجه همیشه شگفت آور بود!
همکاران من آنقدر مجذوب میشدند که چطور یک نفر در محیط کاری، اینقدر به حرف هایشان توجه میکند و البته این اتفاق نادری بود...
در کتاب ۴۸ قانون قدرت اثر رابرت گرین هم به اهمیت گوش دادن فعال تاکید شده است. و اما چند نکته از آنچه پیرامون گوش دادن فعال آموختهام:
۱. آگاهانه سعی در گوش دادن و درک کردن طرف مقابل داشته باشیم.
۲. با زبان بدن خود به فرد مقابل نشان دهیم که داریم به او توجه میکنیم: بدن ما مایل به مخاطب باشد و کمی به سمت او جلو برویم، ارتباط چشمی برقرار کنیم. گاهی سر تکان دهیم و با گفتن کلماتی مانند: آهان... چه جالب... خب... که اینطور... نشان دهیم که به حرف هایش توجه میکنیم.
۳. سوالات پیگیری بپرسیم. مثلا بپرسیم: خب بعدش چی شد؟ تو چه احساسی داشتی؟ چطور به این نتیجه رسیدی؟ در این زمینه خودت چه فکر میکنی و ...
۴.حرف طرف مقابل را قطع نکنیم و اجازه دهیم مخاطب با آرامش خاطر صحبت خود را به سرمنزل مقصود برساند.
۵. آگاه باشیم که در هنگام گوش دادن فعال، نباید فرد را قضاوت کنیم.
۶. گوش دادن را برای اینکه جوابی داده باشیم انجام ندهیم: گوش دادن را با هدف درک کردن فرد مقابل انجام دهیم.
۷. هر از چند گاهی خلاصهای از آنچه از صحبتهای فرد مقابل فهمیدهایم و درک کردهایم را به فرد مقابل ارائه کنیم. این کار به فرد مقابل ثابت میکند که تا چه اندازه به حرف هایش توجه داشتهایم.
د