
یه توییت معروف از بیل گیتس هست که میگه چین توی فقط ۳ سال بیشتر از کل قرن بیستم آمریکا سیمان مصرف کرده! این جمله فقط نشوندهندهی سرعت توسعه چین نیست، بلکه یه درک کلی از عظمت پروژههاشون هم میده.
ولی واقعاً چی شد که این رشد اتفاق افتاد؟ کشورهای دیگه مثل هند هم جمعیت بالا داشتن، هم نیروی کار ارزون، هم مسیرهای مشابه اقتصادی رفتن؛ ولی چین یه چیز دیگهست!
توی این ویدیو سه عامل اصلی بررسی میشه: اول سرمایهگذاریهای سنگین مخصوصاً تو زیرساختها، دوم آموزش و سرمایه انسانی، و سوم انتقال فناوری و نوآوریهای تکنولوژیکی. ترکیب هوشمندانه این سه تا، به اضافه کنترل مؤثر دولتی، فرمولی ساخته که خیلیا بهش میگن «معجزه چین».
از دهه ۸۰ میلادی، چین بیش از ۳۰٪ تولید ناخالص داخلی (GDP) خودش رو صرف سرمایهگذاری کرده. ساخت بزرگترین شبکه قطار سریعالسیر جهان، بنادر، فرودگاهها، جادهها و حتی مناطق ویژه اقتصادی فقط بخشی از این برنامه عظیم بوده.
ایجاد مناطق ویژه اقتصادی مثل شنژن با قوانین سادهتر و معافیتهای مالیاتی باعث شد شرکتهای بزرگ مثل اپل و تسلا جذب چین بشن. این جذب سرمایه فقط پول نیاورد، بلکه تکنولوژی، مدیریت و بازار جهانی رو هم با خودش آورد.
در حالی که بیشتر کشورها از مالکیت دولتی فاصله گرفتن، چین اتفاقاً برعکس عمل کرد. شرکتهای دولتی مخصوصاً در انرژی، راهآهن و ارتباطات سرمایهگذاریهای کلان کردن و پروژههایی رو اجرا کردن که برای شرکتهای خصوصی زیادی سنگین بودن.
یکی از تفاوتهای چین با هند، تمرکز بیشتر روی آموزش و مشارکت زنان در نیروی کار بود. چین تو شاخص سرمایه انسانی بانک جهانی، امتیاز خیلی بالاتری نسبت به هند و حتی کشورهایی مثل نپال داره. دانشگاههای چینی هم جزو ۱۰۰ دانشگاه برتر دنیا هستن.
چین با هوشمندی کامل از شرکتهای خارجی خواست که برای فعالیت در چین، فناوریشون رو با شرکتهای چینی شریک بشن. مثل کاری که با ژاپن تو حوزه راهآهن سریعالسیر و با آلمان تو سیستمهای کنترل قطار انجام دادن. نتیجه؟ چین الآن خودش رهبر فناوری شده.
هیچ معجزهای در کار نبوده؛ چین با ترکیب منحصربهفردی از سرمایهگذاری، برنامهریزی دولتی، آموزش و جذب تکنولوژی تونست راهی بره که خیلی از کشورها فقط آرزوشو دارن. این مدل ممکنه برای همه قابل تکرار نباشه، ولی درسهای زیادی ازش میشه گرفت.
منبع: سایت کوتاه گو