جهان من پر شده از جای خالی تو
و چقدر درد میکند این جای خالیات!
اگر بدانی که من
مثل بچههای ابتدایی،
جای خالیات را نگه داشتهام تا برگردی
دلت میسوزد!
البته تو دلی نداری که بسوزد،
سنگدل بیوجدان! فقط نوکدماغت را میبینی!
خوشا به حالت والا!
اینچنین میکنی و همچنان کسی تو را دوست دارد
آن بختبرگشته من هستم!
راستش را بخواهی حالم تعریفی ندارد و
درد نبودنت سنگین است!
چقدر دردناک است که اخرین حرفهایت با نفرت بود
و دردناکتر آنکه
من سکوت کردم تا صدای شکستنم را
واضحتر بشنوم…
•آیدا مقدم
•۲۹ بهمن ۱۴۰۰
•بامداد