
عجله داشت، دیرش شده بود
از نردبون رفت بالا، پاشو گذاشت سر دیوار و پرید
پرید ولی پایین نرفت، زیر پاش خالی شد، دلش هُری ریخت پایین
توی فضا بود، بین ستاره ها بود
دیگه نفس نمی کشید، هوا نبود، انگار ریه هاش هم دیگه نبود
برگشت که ببینه پشتش رو، معلق بود، چرخید، چرخید، دیگه هیچ وقت نایستاد
سرش گیج رفت، چشماش رو بست. بالا و پایین نداشت، فقط می چرخید.
دست کرد تو جیبش، گل میخک بود توی جیباش. گرفت توی دوتا مشتش، نفس نداشت، گذاشت تو دهنش
آروم شد با تندی میخک، بی حس شد سرش.
چرخید و چرخید. میخک ریشه زد توی نم دهنش.
انقدر چرخید که سیاره ها، ستاره ها، اومدن دورش.
شد یه منظومه، شد نور، شد حیات.