
جعفر در خانه روی تردمیل راه میرفت که زنش، فرزانه، یک لیوان شربت آلبالو برایش آورد. همان موقع حاج فیروز زنگ زد و گفت:
ـ جعفر، مگه قرار نبود کانکس بیصاحبتو از زمین بیابانآباد برنداری تا سند زمین صادر بشه؟
جعفر گفت:
ـ آقاجون، منابع طبیعی روی اون زمین دست گذاشته.
حاج فیروز با اطمینان جواب داد:
ـ اون کانکس از هر سندی که ثبت اسناد صادر کنه معتبرتره! جایی که کانکس فیروز باشه، همه میدونن ملک طلق فیروز در صداقتآباده!
حاج فیروز از خانه بیرون آمد و دید چند نفر دارند کانکس را از طرف بیابانآباد میآورند و کنار چنار قدیمی میگذارند. حاج فیروز که اگر کارد بهش میزدی خونش درنمیآمد، صدایش را مثل بلندگو با اکو بلند کرد و فریاد زد:
ـ کدوم ابلهی جرئت کرده کانکس مخصوص فیروزه بزرگ رو از زمینش برداره؟!
همان موقع منیژه که عینک آفتابی زده بود، سرش را از شیشه ماشین بیرون آورد و گفت:
ـ پسرتون، آقا جعفر گلگلاب!
حاج فیروز از تعجب خشکش زد. هنوز داشت به کانکس نگاه میکرد که مشبهزاد جلو آمد، دستش را روی شانه حاج فیروز گذاشت و گفت:
ـ داییجان، فرزانه زنگ زد و گفت جعفرِتون میخواد کلینیک قندخونگیری راه بندازه.
حاج فیروز با تردید گفت:
ـ حالا مشبهزاد، پولم توش هست؟
مشبهزاد لبخندی زد و گفت:
ـ آره داییجان، عجیب نون توشه! شما میتونید کل زمینهای بیابانآباد رو پیشخرید کنید و توش کانکس بذارید!
حاج فیروز هنوز داشت حسابوکتاب آینده را در ذهنش میکرد که منیژه از ماشین پیاده شد و یک بنر را روی کانکس زد.
روی بنر نوشته بود:
«به مناسبت هفته سلامت، قند خون بهطور رایگان و صلواتی توسط تکنسین بیهوشی، دکتر جعفر صوفیمرام، انجام میشود. مقدمتان را به کانکس تندرستی گرامی میداریم.
از طرف پدر آقای دکتر، حاج فیروز.»
حاج فیروز با دیدن بنر چند لحظه خیره ماند. بعد صورتش سرخ شد و گفت:
ـ من اگه طلاق جعفر رو از فرزانه نگیرم، مرد نیستم! حالا ببینید!
غافل از اینکه نه جعفر و نه فرزانه اصلاً از این کلینیک قند خون خبر نداشتند و تمام این بساط را مشبهزاد و منیژه برای ضعیف نشان دادن اسد راه انداخته بودند.