به معرفی کتاب A Cage with an Open Door در طاقچه توجه کردم. درست می‌لرزید. اولین کتابم شاید خواب رو از چشما بپرونه. با دلی لرزان و دستی مصمم بین تمام صداهای انفجار در تهران، این کتاب رشد کرد.
«A Cage with an Open Door نوشته‌ی حدیثه سادات حسینی ابراهیم‌آباد، یک داستان کوتاه انگلیسی درباره‌ی آزادی است؛ اما نه آن آزادی ساده‌ای که فقط با بازشدن یک در به دست می‌آید.
گاهی در باز است.
راه خروج وجود دارد.
اما چیزی درون ما اجازه‌ی رفتن نمی‌دهد.
ترس از تغییر، عادت به محدودیت، وابستگی و ترس از انتخاب، مرزهایی می‌سازند که شاید هیچ میله‌ای نداشته باشند؛ اما به همان اندازه واقعی‌اند.
این داستان به‌جای تکیه بر اتفاقات پی‌درپی، خواننده را در یک موقعیت فشرده و پرتنش قرار می‌دهد؛ جایی که سؤال اصلی این نیست:
«آیا راه خروج وجود دارد؟»
بلکه این است:
«اگر راه خروج باز باشد، چرا هنوز در قفس مانده‌ای؟»
اگر به داستان‌های کوتاه، نمادین و روان‌شناختی علاقه دارید؛ داستان‌هایی که بیشتر از آنکه همه‌چیز را توضیح دهند، شما را وادار به فکر کردن می‌کنند، A Cage with an Open Door می‌تواند تجربه‌ی متفاوتی برایتان باشد.
گاهی سخت‌ترین قفس، قفسی نیست که درش بسته باشد.
سخت‌ترین قفس، قفسی است که درش باز است.»
