"شعر"

انسان بتنی
با بغضی عمیقاً بتنی
گویشی شکننده در وزش هر صدا دارد
که خورشید شب از تیربرق گرفته
می پرستد و خرد میشود و زمین تر میریزد
هم قبیله ها گریه میکنند
به ناله ای ممتد و شکننده
انگار که کسی از دور
پرچم صلح را روی سر صبح میکوبد
ناله ای ممتد و شکننده.
اندام مصلوبم را
رو به مسیر کوچ پرستو ها بخوابان
تماشای رفتن
برای بغض های نشکستنی خوب است.

01:41
98/4/10
هومن بهادری