گله اي دارم من،
از هوا، عشق، زمين،
كه چرا اين پاييز، عهد ميشكند و به ريشه می كوبد،
ولي با خود ميگويم،
كه چه خوب ساختم من،
از خنده ای سرد،
بُتِ تابوی تو را،
كه بهار زمزمه ميكرد در گوش خزان،
بهار باش، بهار