
درسته که اعتماد سازمان سرمایه شخصی ماست ولی متعلق به خودمون نیست!
معمولاً وقتی از «حرفهایگری» حرف میزنیم ذهنمون میره سمت مهارت یا تجربه اما روی دیگه این سکه درک مرز بین «منِ شخصی» و «منِ شغلی» ـه.
گاهی وقتا در محیط کاری به خاطر مهربونی، اعتماد یا ارتباط نزدیک با مشتری از این مرز عبور میکنیم. مثلاً کارمندی که به واسطه موقعیتش در سازمان با مشتری در ارتباطه، شروع میکنه به گرفتن پیشنهادهای شخصی یا هدیههایی خارج از چارچوب همکاری. در ظاهر چیز خاصی نیست ها... اما در واقع یک خط باریک از منافع مشترک به تضاد منافع تبدیل میشه.
میخوام بگم اعتماد یه سازمان امانتیه که باید ازش مراقبت کنیم.