ایده ای که سنگ بنای این نگرش را شکل میدهد، به دنبال راه حلی است برای برخورد و هندل کردن وضعیت های نامطلوب. منظورم از وضعیت دقیقا کلمه Situation است. موضوع اینه که، هرچی هست همین واقعیتیه که باهاش سر و کار داری.
به جز عادت زندگی کردن در گذشته و یا آینده، برخورد احساسی با وضعیت هایی که اکنون درگیرشون هستی احمقانه و زیان بار است. پرسیدن اینکه «چرا من مجبورم با این وضعیت روبرو باشم؟ » و باقی انواع (چرا؟) ها تلاشی است برای پاسخگو کردن جهان به انتظارات خودت.
Shit happens. Life isn't fair. What are you going to do, sue god?
-Laura - In Treatment
کاری که نباید بکنی دراماتیزه کردن و اهمیت دادن به احساست نسبت به یک وضعیت نامطلوب است. چیزی که باعث میشه احساس بدی نسبت به یک وضعیت پیدا کنی حاصل انتظارات و توقعات و پیش فرضها و مقایسه است. اگر در مواجهه با یک وضعیت نامطلوب مثل وقتی که دچار استرس و تنش هستی یا اتفاق بدی افتاده، دچار ترکیبی از اعتراض، خشم، افسوس، یاس، ضعف و باقی احساسات شوی فقط عبور از آن سخت تر میشود.
هدف، انکار و سرکوب احساسات نیست بلکه درک ریشه آنها و جلوگیری از اثر گذاری آنها روی برخورد با وضعیت است.
خود وضعیت یک چیز است و طرز برخورد با اون وضعیت یک چیز دیگر. وقتی با مانعی روبرو هستی اینکه چه احساسی به اون مانع داری اهمیتی نداره. مانع یا تو رو متوقف میکنه یا روی جریان حرکتت اثر میذاره. ما پیوسته در یک سیکل ارزیابی مجدد و برنامه ریزی مسیر (reevaluation-path planning) هستیم. تنها چیزی که اهمیت داره تصمیم ها و انتخاب ها است. هر تصمیم یا وضعیت کنونی رو بهتر میکنه یا بدتر و وضعیت های بد معمولا حاصل یک سری/توالی از تصمیمات بد هستند.
