تو باشگاه محتوا چی شد؟؟!

داستان از اونجایی شروع شد که یه روز دیدم که یه عده دارن راه می رن و تعداد قدم هاشون رو استوری می کنن و منم که تو راه رفتن ادعا دارم، شروع کردم به راه رفتن.
شاید بپرسید خب دلیلت چی بود؟ باید بگم راه رفتن که دلیل نمی خواد اونی که دلیل می خواد، راه نرفتنه!
همینطور که داشتم راهمو می رفتم یهو یه روز یکی پیام داد و گفت چون خوب راه رفتی می خوایم بهت 1.5 میلیون بن بدیم.(حالا دیدید راه رفتن دلیل نمی خواد؟ چون هیچ کسی به آدمی که ایستاده 1.5 میلیون بن نمی ده.)
اولش که پیام رو دیدم خوشحال شدم و بعدش که حس غرور ناشی از توانایی راه رفتنم و حس اینکه آی مردم ببینید که من تونستم راه برم و بقیه نتونستن راه برن خوابید، سلول های خاکستری مغزم یه حالت خب که چی خاصی به خودشون گرفتن و خب واقعا که چی؟ ولی بیشتر که فکر کردم دیدم بله درسته! واقعا که چی؟
در حال سر و کله زدن با سلول های خاکستریم بودم که زمان و مکان و گوشی و پلی لیست، دست در دست هم دادن و آهنگ هدیه از ابی پلی شد و بله من هدیه رو قبول کردم و در واقع من هدیه رو قبول نکردم چون هدیه به طور نامتعارفی من رو قبول کرد!
شاید بگید چرا به طور نامتعارف؟! چون باید واسه قبول کردن هدیه 2 تومن هم خودم میدادم.( بله اینجا باید بگم که همیشه راه رفتن خوب نیست و گاهی هم باید ایستاد و چه دلیلی بهتر از خودِ ایستادن برایِ ایستادن!)
از طرفی یکی دیگه از ویژگیهای من علاوه بر بیدلیل راه رفتن، بی دلیل امید داشتنه!
بله من کاملا بی دلیل امید داشتم که بورسیه بشم که شاید بتونم هدیهام رو استفاده کنم و این نه به خاطر خودم، بلکه واسه بچههای باشگاه محتوا بود! چون من دوست نداشتم هدیهاشون رو وانکرده پس بفرستم.
متن رو فرستادم و نتیجهها اومد و من بورسیه نشدم اما گفتم حالا که تا اینجا اومدی برو یه فضولی بکن ببین چه خبره!
به جان خودم و شما من فقط رفته بودم فضولی کنم که یهو گفتن یه مربی برات گذاشتیم اسمش حدیثه! حدیث نگو فرشته وحی بگو! این مربی از بس حواسش به من بود و بیشتر از خودم پیگیرم بود که تصمیم گرفتم واسه گل روی اونم که شده مشقامو بدم!
مشق دادن هم که نگم براتون! مشق نبود هفت خان رستم بود! اولین خانش هم دیدن فیلمهای اموزشی بود! چه آموزشهایی اسماعیل! چه آموزشهایی!
آموزشها برای منی که فقط اومده بودم راه برم، اینقدر جذاب بود که با کمک حدیث (منتور) همینجور الکی الکی شدم جز نفرات برتر دوره!
گفته بودم که توی راه رفتن خوبم چه با دلیل و چه بی دلیل! و این راهی بود که شاید باید میرفتم و راه رفتن تنها چیزیه که توش خوبم.چه بامحتوا چه بیمحتوا!
اگه شما هم توی راه رفتن ادعاتون میشه بسمالله!
ارادت.