نمیدانم از کجا آغاز کنم. گویی واژه ها، این مسافرانِ همیشگیِ لب هایم، در ایستگاهی نامعلوم پیاده شدند و قطارِ زبانم بیراهبُرا و خالی، در ایستگاهِ گلویم ایستاده است.
از چه بگویم؟ از آن توفانِ خاموشی که از کرانههای ناشناختهٔ روح برخاسته و برگ هایِ آرامشِ وجودم را یکی پس از دیگری میکند؟ از آن غبارِ غریبِ غمگینی که بر آینهیِ روشنِ روزهایم نشسته و دنیا را در هالهای از بیرنگی فرو برده؟ یا از آن سنگینیِ نامرئی که بر سینهام خزیده، چنان که گویی کوهی را به جایِ قلب با خود حمل میکنم؟
فقط این را میدانم که روزها، سپریِ کند و زمختی شده است که به جای بریدن، میکاهد و میساید. و شب ها… آه، شب ها که میرسند، زمان از حرکت باز می ایستد و ساعت ها، با وزنههایِ سربیِ لحظهها، در ژرفای تاریکی فرو میروند.
گذشت زمان، که همیشه درمانگر بود، این بار خود به مشقتی دیگر تبدیل شده است. گویی در تونلی بیپایان گرفتار آمدهام که نه روشناییِ پایانش پیداست و نه توانِ بازگشت. تنها چیزی که هست، نفسهایم است و این دیوارهای خیس و نمور که هر دم نزدیکتر می آیند.
اما در این وانفسایِ بیان ناشدنی، یک چیز را مانند نوکِ نواری گمگشته در دست دارم: اینکه این نیز بگذرد. حتی اگر باور کردنش امروز سخت ترین کار جهان باشد.