وقتی پرده تاریکی پایین می آید، دیوارها هم با من همدردی میکنند. ساعت های مرده، نفس هایم را میشمارند و من، میان خاطرات قدیمی گم میشوم. باد که از پنجره رد میشود، انگار نامه های نخوانده ات را با خود میاورد
– کاغذهایی که هرگز به دستم نرسیدند.
مهتاب بی حوصله از پشت ابرها سرک میکشد، نورش مثل نوازشی سرد روی پوستم میخزد. سکوت آنقدر عمیق است که حتی زمزمه گذشته هم در آن گم میشود. دلم چقدر کوچک شده؛ جای تو خالی است و این فاصله، نفسگیر.
گاهی فکر میکنم اگر یک بار دیگر صدایت را بشنوم، شاید این همه تهی بودن معنی پیدا کند. اما تنها پژواکی که میشنوم، یاد توست که از دیوار های خالی قلبم برمیگردد...
تنها چیزی که مانده، نفس های بیقرارم است و تصویر تو که کم کم محو میشود...