هوش مفهوم گسترده ای است که تاکنون تقریبا 70 تعریف برای آن ارائه شده که هاتر و لگ (2007) در مقاله خود به آن ها اشاره می کنند که به طور مختصر سیر تاریخی آن را بررسی خواهیم کرد. در سال 1920 از 14 روانشناس مشهور خواسته می شود تا برای هوش تعریفی ارائه دهند. اگر چه همه پاسخ ها مختلف بود اما دو ویژگی مشترک در همگی وجود داشت:
? ظرفیت یادگیری از تجربه
? توانایی سازگاری با محیط پیرامون
65 سال بعد نیز از 24 روانشناس شناختی متخصص در حوزه هوش خواسته می شود تا برای هوش تعریفی ارائه دهند که همگی علاوه بر دو ویژگی قبل، مورد سومی را اضافه می کنند (استرنبرگ و دیترمن، 1986):
? نقش فراشناخت (metacognition) در هوش که به معنای فهم و کنترل افراد بر فرایند های تفکر خودشان است.
اخیرا پژوهشگران مورد چهارمی را به موارد پیشین افزوده اند (سرپل، 2000):
? نقش فرهنگ (culture) در هوش به طوری که ممکن است چیزی که در یک فرهنگ هوشمندانه محسوب شود در فرهنگ دیگر احمقانه به نظر برسد.
در نهایت استرنبرگ در کتاب روانشناسی شناختی خود هوش را مفهومی گسترده می داند که می تواند تمامی موضوعات روانشناسی شناختی را به هم گره بزند. این موضوعات شامل ادراک، توجه، حافظه، زبان، حل مسئله، تصمیمی گیری، استدلال و موارد دیگری هستند که هر کدام، حوزه گسترده ای از روانشناسی شناختی را دربرمی گیرد.
در آینده به این پرسش ها خواهم پرداخت که چگونه می توان هوش انسان را مدل و اندازه گیری کرد؟ آیا می شود هوش را برای حیوانات، گیاهان و حتی ربات ها متصور شد؟ آیا میان همه موجودات، لزوما انسان باهوش ترین آن هاست؟
